RSS Feed

πραγματικοτητες σε συνεχειες…

Ο ι πραγματικότητες που ζούμε…..αρχίζουν και τελειώνουν μέσα στο στενό μας κεφαλάκι…..

Η κοινωνία και ο περιβάλλον χώρος απλά υπάρχουν εκεί….το πώς θα τα δούμε έγκειται στο πώς βλέπουμε…..

Το πώς βλέπουμε δημιουργείται σιγά σιγά , καθώς μεγαλώνουμε μέσα στην κοινωνία ΑΠΟ την κοινωνία που μες περιβάλλει.

Δεν είμαστε άγραφο χαρτί αλλά ούτε και εντελώς προγραμματισμένοι …

Κάτι ανάμεσα στο τυχαία επιλεγμένο από το δικό μας μυαλό ( από το εντελώς δικό μας μερίδιο της τυχαίας ανάμειξης και κρυστάλωσης μιάς εκ των άπειροστών δυνατοτήτων συνδύασης των γενετικών μας προδιαγραφών) σε πλήρη ανάμιξη με το περιβάλλον κοινωνικό εμφύτευμα της κοινωνικοποίησης…..

Η τελική μας στάση , δεν είναι ποτέ τελική…είναι μια σχηματισμένη απόφαση που αντικατοπτρίζει το συμφέρον μας σαν άτομα  (αυτό που  το κουφιοκεφαλάκι μας αποφάσισε ότι είναι το συμφέρον της υπόστασής μας, παίρνοντας δεδομένα που σε καμία περίπτωση δεν θα ήταν δυνατό να καταλάβουμε συνειδητά και να τα εξηγήσουμε ακόμη και στον ίδιο μας τον εαυτό).

Η τελική μας στάση , τελικά είναι κάθε φορά διαφορετική. Αυτό που ΕΜΕΙΣ θέλουμε να θεωρούμε τελική μας στάση είναι η σιγουριά που προσφέρει η παραδοχή , πρώτα στον ίδιο μας τον εαυτό και μετά στους άλλους , ότι έχουμε διαμορφώσει χαρακτήρα….ότι έχουμε κατασταλάξει τελικά και τελειωτικά και δεν είμαστε έρμαια της εντύπωσης.

Είναι μια απαίτηση θα μπορούσαμε να πούμε από την κοινωνία που μας διαμορφώνει ,να αποδείξουμε , βασικά να ΜΠΟΡΕΣΟΥΜΕ να αποδείξουμε ότι αποκρυσταλώσαμε άποψη και χαρακτήρα….είναι η προσμονή που έχουμε και εμείς οι ίδιοι από τους άλλους μιας σταθερής συμπεριφοράς, έτσι ώστε να μπορέσουμε να συνεργαστούμε τελικά.

Ίσως αυτήν η »συνεργασία» να είναι η πραγματικότητα ….αυτό που δηλώνουμε μεταξύ μας σαν πραγματικότητα δηλαδή , είναι μια συνεργασία με τελικό σκοπό το συμφέρον όλων …δλδ το »κοινό συμφέρον»….

Που ξεκινά από την »σχηματισμένη μας απόφαση» που αντικατοπτρίζει το ατομικό μας συμφέρον.

Αλλά καταλήγει να εκφράζει καθαρά και ξάστερα την »κοινή λογική»…

 

Nα μην ξεχνιόμαστε….η δημιουργία είναι του  Ηector piazzola

01/08/2019

Είναι μεγάλο βήμα για τον άνθρωπο να καταλάβει ότι , ως αντιληπτικό όν, αυτό που δηλώνει μετ’ επιφάσεως σαν «πραγματική πραγματικότητα» δεν είναι τίποτε άλλο από το σύνολο των ερεθισμάτων των , όσο και να το κάνουμε , ελλιπών , ελλιπέστατων αισθητηρίων μας….οπότε μπορούμε να αλλάξουμε πραγματικότητα όποτε θέλουμε αν , συνειδητά επιλέγουμε να επεξεργαζόμαστε διαφορετικά αυτά τα έστω ελλιπή δεδομένα….Αυτό όμως για να μην  μας δημιουργήσει πρόβλημα με τους ανθρώπους που μας περιβάλλουν ,μας υποχρεώνει  να κρατάμε μια επαφή με αυτό που λέμε κοινή λογική, η οποία μας συνδέει λιγάκι και με τις πραγματικότητες όλων των άλλων….και – προσοχή δεν μιλάω για παραδοχή και υιοθέτηση από μέρους μας της κοινής λογικής, απλά επαφή τόση όσο να μπορούμε να διαχειριστούμε την δική μας κατάσταση χωρίς να βγάζει μάτι η πραγματικότητα του ότι εμείς διαχειριζόμαστε την δική μας πραγματικότητα κατά το δοκούν….γιατί ο κόσμος που ζει μέσα σ’αυτό που λέμε «κοινή λογική»  ότι περισσεύει το κόβει και ότι είναι διαφορετικό το σκοτώνει…

05/07/2019

Ο άνθρωπος , όπως και κάθε τι που τον περιβάλλει ΕΙΝΑΙ κβαντικός…αυτό δεν έχει τίποτε να κάνει με το αν το συνειδητοποιεί ή όχι….όχι στην παρούσα συνειδητότητα…..και η παρούσα συνειδητότητα δεν αφήνει ένα μεμονωμένο άτομο να ξεπεράσει τα όρια που η κοινωνικοποίηση διαμορφώνει στην αντιληψη της πραγματικότητας στην οποία ζει -αντιλαμβάνεται- το κάθε άτομο…..υποψίες για άλλες πραγματικότητες και άλλες συνειδητότητες υπάρχουν…αυτό όμως δεν είναι παρα΄μόνο υποψία……το άτομο μόνο μέσα από την συλλογική ανάπτυξη θα μπορέσει να αλλάξει την πραγματικότητα που μπορεί να αντιλαμβάνεται και μέσα στην οποία θα μπορεί να δράσει…..π.χ.:η πρόσληψη ενέργειας στο άτομο -άνθρωπο ή ό,τι άλλο θες μπορεί να γίνει μόνο μέσα από τον κύκλο : σύλληψη ηλιακής ενέργειας από την χλωροφύλλη- μεταφορά της στον λεγόμενο διατροφικό κύκλο και διασποράς της σε όλο το έμβιο «υλικό» της γης ….(θα ‘θελα να παρεμβάλλω εδώ, το πόσο αγνοημένη είναι η μάζα των βακτηρίων που στην πραγματικότητα καταλαμβάνει ίσως και το 60% επί του συνόλου του «έμβιου υλικού» της γης….υποψιάζομαι ότι ίσως και να υπάρχει και άλλος τρόπος πρόσληψης – κατανάλωσης ενέργειας….γιατί π.χ. να μην μπορούσαμε να «καταναλώνουμε » ενεργειακά διασπάσεις ή συντήξεις ατόμων….πράγμα που θα μας αποδέσμευε από την κατανάλωση έμβιων κυττάρων …..και από τις ενοχές ότι κανιβαλίζουμε….και από το περιβάλλον το οποίο ουσιαστικά μας περιορίζει σε αυστηρά όρια, έξω από τα οποία δεν μπορούμε να ζήσουμε (το περιβάλλον μπορεί)…όμως αυτήν η ιδέα δεν είναι παρά μόνο μια υποψία….εγώ και κάθε εγώ είμαι ένα μόνο απειροελάχιστο επεισόδιο στην ατέρμονη εξέλιξη έμβιας ύλης πάνω σε έναν πλανήτη……στην ουσία δεν αποτελώ παρά ένα κύτταρο αυτού του πλανήτη (παρομοιάζοντάς τον σαν ένα έμβιο όν – που είναι – το μόνο ίσως πραγματικό ΟΝ στην γειτονιά μας)…..

Κι εδώ πάμε στα «πραγματικά γεγονότα»…

Ο πλανήτης είναι το έμβιο ον…..εμείς απλά κύτταρα του…κι όπως και κάθε οργανισμός έχει κύτταρα «ανώτερα» και κατώτερα , έτσι και τα «όντα» που ζουν στον πλανήτη έχουν μια κατάταξη…..αυτό όμως δεν αλλάζει το βασικό…..η δομή της παραγωγής – κατανάλωσης ενέργειας είναι προκαθορισμένη….

Τί σημαίνει αυτό;

Τα κβάντα που προαναφέρατε και το πως ο άνθρωπος θα μπορούσε να γίνει κβαντικά υπεράνθρωπος, δεν σας το αποκλείει κανείς….το κβαντικό ον είναι οτιδήποτε θελήσει να είναι …..μπορεί να αυτοθεραπεύεται ή και να τρώει πέτρες ( ή αν σας κάθεται καλύτερα πετρώματα και δη ενεργειακά)…αυτό θα μπορούσε να γίνει σε όντα που μπορούν να αυτοπρογραμματιστούν  (πως αλλιώς θα μπορούσα να το πω;;;)

Ο άνθρωπος , παρ’όλη την αλαζονία που επιδεικνύει , ότι δλδ είναι «ανώτερο ον» κτλ , δεν είναι παρά ένα μικρό κρικάκι της συνολικής αλυσίδας της ζωής επάνω στην γη…και η γη η ίδια είναι εξαρτημένη από την ύπαρξη του ήλιου….αυτός παράγει ενέργεια…αυτός είναι αυτόνομος στο σύμπαν…..η γη , οι πλανήτες και ότι συσσωρεύεται επάνω τους είναι ετερόφωτοι οργανισμοί…. δλδ εξαρτώμενοι…..

Θα μπορούσε άραγε κάποιος κάποτε να δείξει μια πορεία του ανθρώπου στην οποία θα γινόταν ενεργειακά ανεξάρτητος;;;

Θα μπορούσε παρ’όλα αυτά ο άνθρωπος να μείνει άνθρωπος ,ή θα περνούσε σε άλλο στάδιο εξέλιξης και δεν θα ‘ταν πια άνθρωπος αλλά κάτι μεταγενέστερο;;;

Και είναι μόνο τα κβάντα για τα οποία έχουμε μόνο υποψίες αλλά δεν ξέρουμε τί είναι; Οι διαστάσεις δεν είναι κάτι άγνωστο;;; Εμείς οι ίδιοι , ξέρουμε άραγε τι είμαστε;;;

ξεκάθαρα πράγματα

 

ο πειρασμός να ξαναδοκιμάσω να γράφω….

η περιπλάνηση στης σκέψης στα γραπτά……

 

που τώρα πια δεν τα βρίσκω πιο σημαντικά από το σκάψιμο στο χωράφι…..ο προγραμματισμός μου αύριο λέει ότι πρέπει να σηκωθώ το πρωί και να πάω να ποτίσω τα κεράσια, μπαλώνοντας τα σταγονίδια …να πάω να ξεριζώσω κάτι αγριάδες σε ένα άλλο χωράφι με καρύδια…..και κάπως έτσι κουρασμένος να βρεθώ στο καφενείο το βράδυ με φίλους για μια μπύρα , ίσως βλέποντας ποδόσφαιρο – που ήταν παλιότερα στην σφαίρα του αναθέματος- και αφού μιας πιάσει η νύστα , εκεί αργούτσικα , να πάμε όλοι ένας ένας στις γυναίκες μας , στο σπίτι για ύπνο…..

εκείνο που έρχεται συνεχώς στο μυαλό μου , είναι ότι κάθε φορά που παίρνω τον εαυτό μου στα σοβαρά , πάντα την πατάω….

κι όταν σκέφτομαι για γράψιμο , ίσως από παλιά συνήθεια το σκέφτομαι σαν κάτι σοβαρό…..κι αυτό όμως μου βάζει τρικλοποδιές γιατί πρέπει να το αντιμετωπίσω με την «ανάλογη σοβαρότητα»…

όμως τώρα πια  περάσαν κάμποσα χρόνια κι από τις συμβουλές που πια δίνω εγώ στα δικά μου παιδιά που πια κι αυτά κοντεύουν στην φάση να κάνουν δικά τους , έμαθα να ακούω κι εγώ τις συμβουλές που δίνω…..όπως για παράδειγμα αυτή που ταιριάζει εδώ σ’αυτά που λέω…..όταν λέω στον γιο μου . ότι αν αν είναι κάτι που πραγματικά το θέλεις θα το κάνεις τελικά…αλλιώς θα το βρίσκεις πάντα μπροστά σου , μέχρι που να του δώσεις την ευκαιρία να γίνει πράξη…

τώρα που τα ανέλυσα όλα κατέληξα και σε ένα σαφές συμπέρασμα:

αν ήταν να γίνω συγγραφέας θα το είχα κάνει…..

αλλιώς θα το’βρισκα συνεχώς μπροστά μου…

ξεκάθαρα πράγματα……

 

 

 

νέοι μουσικοί

Νέα παιδιά από την Κομοτηνή…..

μια πολύ αξιόλογη σύνθεση που έγινε δίσκος…..

να ‘στε καλά παλικάρια

να βγάλετε κι άλλους δίσους…

 

μνήμες λογοτεχνικού παρελθόντος…

Είχα πάει δειλά να τον δω….

ήταν διευθυντής στην βιβλιοθήκη της ξάνθης…..όχι ότι ήξερα ποιός ήταν τότε….απλά ήξερα ότι ήταν αυτός που διοργάνωνε τον διαγωνισμό…

συστηθήκαμε και με την μια ερώτηση μετά την άλλη μου έβγαλε την αμηχανία από πάνω μου…σιγά σιγά ένοιωσα και άνετα και του είπα πράγματα που δεν είχα πει σε κανέναν….

δεκαπέντε χρονώ και είχα ένα τετράδιο γεμάτο ποίηση δική μου….

σήμερα ξέρω ότι οι μισοί έφηβοι γράφουν….τότε έλεγα με το μυαλό μου ότι ήμουν σπάνιο φαινόμενο….ένοιωθα έτσι  από το τι έβλεπα στο περιβάλλον γύρω μου , στους συμμαθητές και στις παρέες των αγοριών εκτός σχολείου που ανταγωνίζονταν για το ποιός θα κατουρήσει μακρύτερα….

η κουβέντα είχε πάρει μάκρος και βάθος….

με κατάφερε και του εμπιστεύτηκα το τετράδιο να το διαβάσει…..

μετά μια βδομάδα ξαναπήγα με αγωνία….

έχω ακόμη το τετράδιο σαράντα σχεδόν χρόνια μετά με τις διακριτικές σημειώσεις του με το μολύβι στις επάνω δεξιές γωνίες απαλά για να μπορούν να σβηστούν-έτσι είπε – εύκολα…

χαίρομαι είπε που σ’ανακάλυψα ……

τόσο μικρός και έχεις δικό σου στυλ…δεν αναγνώρισα καμία φανερή επιρροή …..πόσο μάλλον αντιγραφές κτλ ….

στον διαγωνισμό ποίησης για μαθητές λυκείου πήρα μέρος έκων -άκων κι ας ήταν ο λόγος της γνωριμίας μας…..πήρα και ειδική βράβευση……με βάλαν και διάβασα τρία ποιήματα σε ένα αμφιθέατρο με λίγο κόσμο….εμπρός για πρώτη μου φορά και αναπάντεχα στα μικρόφωνα και να μην ξέρω πόσο κόκκινος ήμουν και πού να κρυφτώ…..έχασα και τα λόγια μου  μια δύο φορές….

κρατήσαμε επαφή όσο ήμουν στο λύκειο…

είχε φροντίσει και τα βραβευμένα εκδόθηκαν στα «Θρακικά χρονικά» …έψαχνα χρόνια να βρω σε ποιά έκδοση αλλά δεν τα κατάφερα…ίσως τελικά και να μην εκδόθηκαν εκεί αλλά σε άλλο έντυπο….η και καθόλου…..

με είχε δει αργότερα , μετά από αρκετά χρόνια να κουβαλάω τις κάσες με τα κοτόπουλα σε μια προσωρινή δουλειά που είχα νιόπαντρος , γιατί τα φράγκα ήταν πάντα λίγα και τότε έκανα και δεύτερη δουλειά εκτός από αγρότης, και αυτός έπεσε επάνω μου ξαφνικά βγαίνοντας από μια κάποια ημερίδα ανάμεσα σε πολύφερνους αυτοδιοικητικούς και άλλα καμάρια τοπικά και ξαφνιάστηκε…

βρε συ εγώ σε είχα στο μυαλό μου φτασμένο πια στο δικό μου το συνάφι …..

αν πω ότι ντράπηκα που δεν ήμουν αλήθεια θα πω…

με μάλωσε ευθέως δεν ήθελε μυαλό να το καταλάβεις…

θυμήθηκα σήμερα κάτι που έλεγε γελώντας όταν είχε καιρό να με δει , τότε που είχαμε επαφή πριν φύγω για σπουδές ,ήταν  ένα διάστημα περίπου δύο χρόνια….δεν είχα σταθερή συχνότητα επισκέψεων…μόνο στην βιβλιοθήκη τον έβλεπα …καμιά φορά εξαφανιζόμουν για βδομάδες…..

«έρχεσαι και χάνεσαι σαν τον κομήτη…..όταν εμφανίζεσαι είναι σαφής η παρουσία σου καμιά φορά και έντονη….μετά χάνεσαι απ’το οπτικό μας πεδίο αλλά ξέρουμε ότι είσαι κάπου εκεί μέχρι η τροχιά σου να σε επαναφέρει στον ουρανό μας….»

μια άλλη φορά είχε πει: να φύγεις από κομήτης και να γίνεις πλανήτης…..μέχρι να αποκτήσεις το δικό σου φως…..(ναι κι ο κομήτης πλανήτης είναι …το μέγεθος αλλάζει)

σήμερα η βιβλιοθήκη του έχει αφιερώσει την δική του πτέρυγα……γωνία Γιάννη Ιωαννίδη……ποιητή και λογοτέχνη…..

πάνε καμιά δεκαπενταριά χρόνια που έχει πεθάνει….όποτε τον θυμάμαι μου φέρνει  κάτι σαν στενοχώρια  ότι τον απογοήτευσα….μου φέρνει και μια αναπάντητη ερώτηση…..είχε πράγματι κάνει μια  ανακάλυψη;

αυτός πίστεψε σε μένα ενώ εγώ όχι…….

σήμερα ξέρω ότι τίποτε δεν γίνεται χωρίς δουλειά….και η λογοτεχνία είναι χειρότερη από σκάψιμο…στο κάτω κάτω όταν σκάβεις μόνο σωματική είναι η κούραση…..ψυχή δεν δίνεις…..κάτι παραπάνω σε ιδρώτα κι αυτό είναι όλο…..μετά κάθεσαι σε μια σκιά και ξε-ιδρώνεις πίνοντας μπύρες……

αν έτσι το θες…

ψυχή δεν χρειάζεται…..

χαζα χαζά το φεγγάρι έπεσε πιο κάτω απ’ τις περιστάσεις…

βγήκε κατακίτρινο….

δεν το πήραν σήμερα οι μάγισσες , δεν μπόρεσε να κοκινήσει και να βάλει σε φόβους εκείνη εκεί την γυναικεία ψυχή που τρέμει το φυλλοκάρδι της άμα το δει κόκκινο και σταυροκοπιέται μην την έβρει κάνα κακό….

από νωρίς είχε ένα ψιλόβροχο….σταγόνες σαν την δροσιά έπεφταν μουσκεύοντας την άσφαλτο….το χώμα δεν κατάφεραν να το λασπίσουν, έτσι αδύναμες και λίγες που ήταν…..

μετά κατάφερε και βγήκε και το φεγγάρι….αφού τα σύννεφα σκόρπισαν σιγά σιγά σαν μετανιωμένη διαδήλωση……όχι αέρας δεν τα’διωξε…σαν από μόνα τους να το μετάνιωσαν που μούσκευαν το χώμα δειλά κι όχι με απόφαση να βρέξουν…..

έμειναν κι οι αγρότες με την προσδοκία….να κοιτάν τα μετανιωμένα σύννεφα….

άιντε βρε…..παλιόπραμα….όταν το θέλεις δεν σου κάνει το χατήρι….

κι όταν δεν το θέλεις έρχεται και σε ρημάζει στη βροχή…..