RSS Feed

Category Archives: καθημερινά σχόλια

ξεκάθαρα πράγματα

 

ο πειρασμός να ξαναδοκιμάσω να γράφω….

η περιπλάνηση στης σκέψης στα γραπτά……

 

που τώρα πια δεν τα βρίσκω πιο σημαντικά από το σκάψιμο στο χωράφι…..ο προγραμματισμός μου αύριο λέει ότι πρέπει να σηκωθώ το πρωί και να πάω να ποτίσω τα κεράσια, μπαλώνοντας τα σταγονίδια …να πάω να ξεριζώσω κάτι αγριάδες σε ένα άλλο χωράφι με καρύδια…..και κάπως έτσι κουρασμένος να βρεθώ στο καφενείο το βράδυ με φίλους για μια μπύρα , ίσως βλέποντας ποδόσφαιρο – που ήταν παλιότερα στην σφαίρα του αναθέματος- και αφού μιας πιάσει η νύστα , εκεί αργούτσικα , να πάμε όλοι ένας ένας στις γυναίκες μας , στο σπίτι για ύπνο…..

εκείνο που έρχεται συνεχώς στο μυαλό μου , είναι ότι κάθε φορά που παίρνω τον εαυτό μου στα σοβαρά , πάντα την πατάω….

κι όταν σκέφτομαι για γράψιμο , ίσως από παλιά συνήθεια το σκέφτομαι σαν κάτι σοβαρό…..κι αυτό όμως μου βάζει τρικλοποδιές γιατί πρέπει να το αντιμετωπίσω με την «ανάλογη σοβαρότητα»…

όμως τώρα πια  περάσαν κάμποσα χρόνια κι από τις συμβουλές που πια δίνω εγώ στα δικά μου παιδιά που πια κι αυτά κοντεύουν στην φάση να κάνουν δικά τους , έμαθα να ακούω κι εγώ τις συμβουλές που δίνω…..όπως για παράδειγμα αυτή που ταιριάζει εδώ σ’αυτά που λέω…..όταν λέω στον γιο μου . ότι αν αν είναι κάτι που πραγματικά το θέλεις θα το κάνεις τελικά…αλλιώς θα το βρίσκεις πάντα μπροστά σου , μέχρι που να του δώσεις την ευκαιρία να γίνει πράξη…

τώρα που τα ανέλυσα όλα κατέληξα και σε ένα σαφές συμπέρασμα:

αν ήταν να γίνω συγγραφέας θα το είχα κάνει…..

αλλιώς θα το’βρισκα συνεχώς μπροστά μου…

ξεκάθαρα πράγματα……

 

 

 

Advertisements

νέοι μουσικοί

Νέα παιδιά από την Κομοτηνή…..

μια πολύ αξιόλογη σύνθεση που έγινε δίσκος…..

να ‘στε καλά παλικάρια

να βγάλετε κι άλλους δίσους…

 

μνήμες λογοτεχνικού παρελθόντος…

Είχα πάει δειλά να τον δω….

ήταν διευθυντής στην βιβλιοθήκη της ξάνθης…..όχι ότι ήξερα ποιός ήταν τότε….απλά ήξερα ότι ήταν αυτός που διοργάνωνε τον διαγωνισμό…

συστηθήκαμε και με την μια ερώτηση μετά την άλλη μου έβγαλε την αμηχανία από πάνω μου…σιγά σιγά ένοιωσα και άνετα και του είπα πράγματα που δεν είχα πει σε κανέναν….

δεκαπέντε χρονώ και είχα ένα τετράδιο γεμάτο ποίηση δική μου….

σήμερα ξέρω ότι οι μισοί έφηβοι γράφουν….τότε έλεγα με το μυαλό μου ότι ήμουν σπάνιο φαινόμενο….ένοιωθα έτσι  από το τι έβλεπα στο περιβάλλον γύρω μου , στους συμμαθητές και στις παρέες των αγοριών εκτός σχολείου που ανταγωνίζονταν για το ποιός θα κατουρήσει μακρύτερα….

η κουβέντα είχε πάρει μάκρος και βάθος….

με κατάφερε και του εμπιστεύτηκα το τετράδιο να το διαβάσει…..

μετά μια βδομάδα ξαναπήγα με αγωνία….

έχω ακόμη το τετράδιο σαράντα σχεδόν χρόνια μετά με τις διακριτικές σημειώσεις του με το μολύβι στις επάνω δεξιές γωνίες απαλά για να μπορούν να σβηστούν-έτσι είπε – εύκολα…

χαίρομαι είπε που σ’ανακάλυψα ……

τόσο μικρός και έχεις δικό σου στυλ…δεν αναγνώρισα καμία φανερή επιρροή …..πόσο μάλλον αντιγραφές κτλ ….

στον διαγωνισμό ποίησης για μαθητές λυκείου πήρα μέρος έκων -άκων κι ας ήταν ο λόγος της γνωριμίας μας…..πήρα και ειδική βράβευση……με βάλαν και διάβασα τρία ποιήματα σε ένα αμφιθέατρο με λίγο κόσμο….εμπρός για πρώτη μου φορά και αναπάντεχα στα μικρόφωνα και να μην ξέρω πόσο κόκκινος ήμουν και πού να κρυφτώ…..έχασα και τα λόγια μου  μια δύο φορές….

κρατήσαμε επαφή όσο ήμουν στο λύκειο…

είχε φροντίσει και τα βραβευμένα εκδόθηκαν στα «Θρακικά χρονικά» …έψαχνα χρόνια να βρω σε ποιά έκδοση αλλά δεν τα κατάφερα…ίσως τελικά και να μην εκδόθηκαν εκεί αλλά σε άλλο έντυπο….η και καθόλου…..

με είχε δει αργότερα , μετά από αρκετά χρόνια να κουβαλάω τις κάσες με τα κοτόπουλα σε μια προσωρινή δουλειά που είχα νιόπαντρος , γιατί τα φράγκα ήταν πάντα λίγα και τότε έκανα και δεύτερη δουλειά εκτός από αγρότης, και αυτός έπεσε επάνω μου ξαφνικά βγαίνοντας από μια κάποια ημερίδα ανάμεσα σε πολύφερνους αυτοδιοικητικούς και άλλα καμάρια τοπικά και ξαφνιάστηκε…

βρε συ εγώ σε είχα στο μυαλό μου φτασμένο πια στο δικό μου το συνάφι …..

αν πω ότι ντράπηκα που δεν ήμουν αλήθεια θα πω…

με μάλωσε ευθέως δεν ήθελε μυαλό να το καταλάβεις…

θυμήθηκα σήμερα κάτι που έλεγε γελώντας όταν είχε καιρό να με δει , τότε που είχαμε επαφή πριν φύγω για σπουδές ,ήταν  ένα διάστημα περίπου δύο χρόνια….δεν είχα σταθερή συχνότητα επισκέψεων…μόνο στην βιβλιοθήκη τον έβλεπα …καμιά φορά εξαφανιζόμουν για βδομάδες…..

«έρχεσαι και χάνεσαι σαν τον κομήτη…..όταν εμφανίζεσαι είναι σαφής η παρουσία σου καμιά φορά και έντονη….μετά χάνεσαι απ’το οπτικό μας πεδίο αλλά ξέρουμε ότι είσαι κάπου εκεί μέχρι η τροχιά σου να σε επαναφέρει στον ουρανό μας….»

μια άλλη φορά είχε πει: να φύγεις από κομήτης και να γίνεις πλανήτης…..μέχρι να αποκτήσεις το δικό σου φως…..(ναι κι ο κομήτης πλανήτης είναι …το μέγεθος αλλάζει)

σήμερα η βιβλιοθήκη του έχει αφιερώσει την δική του πτέρυγα……γωνία Γιάννη Ιωαννίδη……ποιητή και λογοτέχνη…..

πάνε καμιά δεκαπενταριά χρόνια που έχει πεθάνει….όποτε τον θυμάμαι μου φέρνει  κάτι σαν στενοχώρια  ότι τον απογοήτευσα….μου φέρνει και μια αναπάντητη ερώτηση…..είχε πράγματι κάνει μια  ανακάλυψη;

αυτός πίστεψε σε μένα ενώ εγώ όχι…….

σήμερα ξέρω ότι τίποτε δεν γίνεται χωρίς δουλειά….και η λογοτεχνία είναι χειρότερη από σκάψιμο…στο κάτω κάτω όταν σκάβεις μόνο σωματική είναι η κούραση…..ψυχή δεν δίνεις…..κάτι παραπάνω σε ιδρώτα κι αυτό είναι όλο…..μετά κάθεσαι σε μια σκιά και ξε-ιδρώνεις πίνοντας μπύρες……

αν έτσι το θες…

ψυχή δεν χρειάζεται…..

χαζα χαζά το φεγγάρι έπεσε πιο κάτω απ’ τις περιστάσεις…

βγήκε κατακίτρινο….

δεν το πήραν σήμερα οι μάγισσες , δεν μπόρεσε να κοκινήσει και να βάλει σε φόβους εκείνη εκεί την γυναικεία ψυχή που τρέμει το φυλλοκάρδι της άμα το δει κόκκινο και σταυροκοπιέται μην την έβρει κάνα κακό….

από νωρίς είχε ένα ψιλόβροχο….σταγόνες σαν την δροσιά έπεφταν μουσκεύοντας την άσφαλτο….το χώμα δεν κατάφεραν να το λασπίσουν, έτσι αδύναμες και λίγες που ήταν…..

μετά κατάφερε και βγήκε και το φεγγάρι….αφού τα σύννεφα σκόρπισαν σιγά σιγά σαν μετανιωμένη διαδήλωση……όχι αέρας δεν τα’διωξε…σαν από μόνα τους να το μετάνιωσαν που μούσκευαν το χώμα δειλά κι όχι με απόφαση να βρέξουν…..

έμειναν κι οι αγρότες με την προσδοκία….να κοιτάν τα μετανιωμένα σύννεφα….

άιντε βρε…..παλιόπραμα….όταν το θέλεις δεν σου κάνει το χατήρι….

κι όταν δεν το θέλεις έρχεται και σε ρημάζει στη βροχή…..

 

 

 

 

 

Αργοτερα….

Ξέρεις ότι ο Γιάννης κλείνει τρία χρόνια σε ακριβώς έναν μήνα;

Πού τον θυμήθηκα τώρα….είδα τις γραμμές των γραμμάτων θολές και αντί για γράμματα , θολές σειρές σκιές….

Δεν βλέπω χωρίς  τα γυαλιά ..είχε πει….μια γκρίζα οριζόντια γραμμή είναι τα γράμματα, χωρίς να μπορείς να ξεχωρίσεις εκεί μέσα γράμματα……θολές σκιές….

Πάει καμιά δεκαετία -είναι τόσο; Πίναμε ουίσκι στο γραφειάκι που είχε δίπλα στο αρμεχτήριο…η έδρα της επιχείρησης, όχι αστεία , κανονικό εργοστάσιο…όταν μιλούσε με νούμερα , μου ‘ρχότανε ζαλάδα….Πού να ακουμπήσω κι εγώ κοντά του με τα μεροδούλι μεροφάι …κανονική επιχείρηση… αγελαδοτροφείο γαλακτοπαραγωγής…

Καμάρι του και τιμή του ..το’χε σηκώσει όλο στην πλάτη του από έναν στάβλο με πέντε ζώα και σήμερα-τότε- είχε καμιά χιλιάδα ζώα…πάνω από πεντακόσιες μάνες αρμεγόμενες μόνο, χώρια τα μοσχάρια και τα αρσενικά που ήταν για σφαγείο….

Πιές μου λέει….αρχίσαμε να γερνάμε….εγώ χωρίς γυαλιά δεν μπορώ ούτε το τσιγάρο να ανάψω….

Γελάκια…..

Και γιατί γερνάμε Γιαννάκη μου; παλικαράκια ακόμη είμαστε…πιάνουμε την πέτρα και της βγάζουμε το ζουμί της….

Γιάννης:Ναι ρε μαλάκα….και στα τυφλά την ξεζουμίζω…

Γελάκια…

Μπορώ….μην γελάς…..

Και να σου πω και κάτι; Επειδή μπορούσα έκανα ό.τι έκανα….και επειδή μπορώ , ενώ έφτασα σε ένα σημείο να μην χρειάζομαι ούτε τα μισά απ’ όσα είχα κάποτε σαν στόχο…κι έλεγα να’χα τόσα και να την περνάω πασάς….κι ακόμη τρελαίνομαι και σκάω και τρέχω από τα χαράματα ως αργά το βράδυ ασταμάτητα….επειδή μπορώ….τίποτε άλλο…..τόσα χρόνια αναρωτιέμαι τί με κάνει και τρέχω σαν τον παλαβιάρη πάνω κάτω ασταμάτητα….τίποτε φιλαράκι….τίποτε άλλο….κανένα νόημα σου λέω….το κάνω μόνο επειδή μπορώ να το κάνω….και σε βάζει κι ο διάολος να σκεφτείς ότι εγώ μπορώ…κόντρα στους άλλους που όχι, δεν μπορούν….

Αλλά αυτό μόνο σαν δεύτερη σκέψη…

Το μόνο που βάζω στο μυαλό μου κάθε φορά που μου’ρχεται κάτι στο μυαλό να καταφέρω είναι :μπορώ;;;;

Ε, άμα μπορώ το κάνω…..

Έτσι απλά….

 

 

 

«ΤΟ ΠΕΡΙΤΤΟ»

Οτιδήποτε χαρακτηρίζεται ως «ανθρώπινο», έχει μέσα του το περιττό…το περιττό είναι όχι το παραπανίσιο και άχρηστο, αλλά το χρήσιμο επιπλέον…..

Όλοι οι οργανισμοί είναι εξελιγμένοι έτσι ώστε να επιβιώνουν μια χαρά στο περιβάλλον όπου έχουν προσαρμοστεί…..ο άνθρωπος όμως δημιουργεί περιβάλλοντα, φτιάχνει πράγματα που περισεύουν από την απλή επιβίωση…..

Αν κάτι μας κάνει ανθρώπινους είναι το ότι καταφέρνουμε και «ζούμε» , που είναι πολύ περισσότερα πράγματα από το απλά «επιβιώνουμε»…..

Το μεγαλύτερο κακό που κάνει όλος αυτός ο σαματάς περί οικονομικής ανεπάρκειας της χώρας μας είναι το ότι πολλοί άνθρωποι αναγκάζονται να μπούνε στον κύκλο της επιβίωσης με συνέπεια να έχουν ξεχάσει τι θα πει «ζω»…..

Για μένα αυτό είναι το χειρότερο αποτέλεσμα της κρίσης….

 

περι ευθύνης ο λόγος….

Το πόσο υπεύθυνος είναι κανείς είναι στ’αλήθεια ένα ερώτημα;
Η ευθύνη σαν υποχρέωση….
Η ευθύνη σαν ηθικό βάρος….
Η υπευθυνότητα σαν καθήκον…..
Θα μπορούσαμε να δούμε το πρίσμα της μη υποχρέωσης του ανθρώπου να είναι «σωστός» απέναντι σε υποχρεώσεις του «σωστού» απ’όπου κι αν προέρχονται…..και κάτω από το πρίσμα αυτό ο άνθρωπος δεν κάνει λάθη….απλά κάνει επιλογές…..τα αποτελέσματα των οποίων οφείλει να τα υποστεί η να τα απολαύσει αναλόγως του αποτελέσματος ,φυσικά……
Το μόνο που θα έμπαινε σαν θέμα στην συγκεκριμένη περίπτωση , ή σαν ερώτημα είναι το κατά πόσο συνειδητά πάρθηκαν οι αποφάσεις ….το πόσο συνειδητά έγιναν οι επιλογές…. ( το συνειδητό ορίζει αν υπάρχει γνώση για το αποτέλεσμα της επιλογής κάθε φορά)……
Φυσικά οι περισσότερες επιλογές γίνονται ανεύ γνώσης….γίνονται λόγω κεκτημένης ταχύτητας ή ό,τι άλλο μπορείς να φανταστείς….
Βοηθάει τον άνθρωπο να μπορεί να παρατηρεί γύρω του…να έχει γνώση του περιβάλλοντος του…
Βοηθάει περισσότερο το να μπορεί να παρατηρεί τον εαυτό του…. είτε σε σχέση με το περιβάλλον είτε τον εαυτό του μόνο του….
Αν το μπορείς και το κάνεις …….
Αυτό είναι …