RSS Feed

σχόλιο…

«Μπαίνω στο σαλόνι και κλείνω το παράθυρο. Κατεβάζω το καφετί στόρι και βυθίζομαι στον κόκκινο καναπέ. Τρίβω το μάγουλό μου στο άγριο βελούδο που μυρίζει τσιγαρίλα. Μέσα στο στήθος μου φτερουγίζουν τρελές πεταλούδες. Μέσα στο κεφάλι μου πετάνε άγρια πουλιά. Οι φλέβες μου γέμισαν μυρμήγκια. Δεν ξέρω αν όσα συμβαίνουν αυτή τη στιγμή τα ζω ή τα θυμάμαι. Ευτυχώς, κάπου στα ράφια με τα σιντί έχω φυλαγμένη τη δισκογραφία των σκύλων.»

Τάδε έφη Theorema εδώ:
http://thethreewishes.wordpress.com/2013/05/08/%CE%B7-%CE%B4%CE%B9%CF%83%CE%BA%CE%BF%CE%B3%CF%81%CE%B1%CF%86%CE%AF%CE%B1-%CF%84%CF%89%CE%BD-%CF%83%CE%BA%CF%8D%CE%BB%CF%89%CE%BD-%CE%BC%CE%AD%CF%81%CE%BF%CF%82-%CE%B5/

και μάλιστα νομίζει ότι είναι δύσκολο κείμενο, την ώρα που περιγράφει την καθημερινότητά μου…

κλείνω τα στόρια….και βυθίζομαι στον κόκκινο καναπέ (το πιστεύετε ότι έχω κόκκινο καναπέ; – αλήθεια)….ενίοτε βυθίζομαι και στον λαδοπράσινο βελούδινο καναπέ (κι αυτό αλήθεια)….στο κεφάλι μου μέσα πετάνε όχι μόνο άγρια πουλιά αλλά και άγριες μέλισσες που τσιμπάνε και πονάει διαβολεμένα….. στις φλέβες μου μέσα μυρμήγκια και τερμίτες σκάβουν και σκάβουν και με κρατάνε άπραγο ξαπλωμένο στον κόκκινο ή στον πράσινο καναπέ….
Τι περιμένω;
Να πω ότι περιμένω την άνοιξη θα ήταν ψέμα, αφού τον χειμώνα που πέρασε ο μεγαλύτερος φόβος μου ήταν η άνοιξη που ερχόταν ακάθεκτη με την βία που προοιώνιζε ότι θα φέρει και που πράγματι έφερε….η βία ποτέ δεν είναι αυτήν που δείχνουν στις ταινίες….η βία μπορεί να έχει χαμογελαστό πρόσωπο και ευγενικές χειρονομίες…μπορεί και λέει γλυκά λόγια και κουβέντες συμπάθειας….ειδικά όταν λέει κουβέντες συμπάθειας είναι όσο σκληρότερη μπορεί να γίνει ποτέ….

Τεσπα….

Εγώ περιμένω να περάσουν οι καυτές μέρες του καλοκαιριού και να ‘ ρθουν οι δροσερές ημέρες του Φθινοπώρου….
Γιατί;
Γιατί εγώ αυτές θέλω …..
Να’ ρθουν και να πάρουν ή να μετριάσουν την βία που πεταρίζουν τα άγρια πουλιά μέσα στο μυαλό μου και να σταματήσουν οι σφήκες να τσιμπάνε από τα μέσα…να βγάλει και τα μυρμήγκια από τις φλέβες μου και να κινηθούν επιτέλους τα μέλη μου ελεύθερα….

Advertisements

12 responses »

  1. κοιτα τωρα..

    μιλουσα μ ενα φιλο και του λεω.. νιωθω μια ενοχληση, σε καποιο μερος του σωματος (αστραγαλοι, ποδι αριστερο, ναι το σπασμενο), 2,5 μηνες τωρα
    ποτε εδω, ποτε εκει και ποτε παραπερα περπαταει το τσιμπημα, δλδ κινειται σε μια αποσταση 10-15 εκ
    βαζω αλλα παπουτσια και περναει τελειως το συναισθημα αλλα ξεκιναει αλλου, στη γαμπα ας πουμε

    και ρωταω το φιλο μου

    ειναι η ιδεα μου;
    ειναι κατι πολυ μικρο που με το μυαλο μου το κανω μεγαλο;
    τρελαινομαι;

    και μου απανταει

    ειναι κατι μυρμηγκια που εχεις επανω σου κλπ κλπ και γελαει..

    τι να πω τωρα; συμπτωση;

    *

    προτεινω να ζησεις αυτο που εχεις
    χωρις να περιμενεις κατι
    σε λιγο φευγει η ανοιξη
    εδω εχουν ηδη ανοιξει οι θερινοι

    *

    εγω θελω ενα καλοκαιρι μονορουφι
    χωρις δευτερες σκεψεις και προβληματισμους μπορω;

    *

    η theorema ειναι εξαιρετικη blogger, μα και συγγραφεας :):):)

    καλο απογευμα χρηχα

    http://www.metofeggariagalia.blogspot.com

    Απάντηση
  2. Καλησπέρα αγαπητή..

    Εύχομαι το καλοκαίρι να ΄ρθει και να διώξει τα μυρμήγκια από το πόδι σας, και να περάσετε μονορούφι ένα τέλειο καλοκαίρι όπως το ποθείτε….

    Απάντηση
  3. Πόσο ωραίο είναι να ‘χει κανείς κάτι να περιμένει. Πολλοί άνθρωποι το πνίγουν αυτό και βυθίζονται στο σκοτάδι τους.
    Είναι ωραίο το φθινόπωρο. Με τις αλλαγές στα φύλλα των δέντρων και στις διαθέσεις του καιρού και των ανθρώπων, με τις βροχές τις τόσο λυτρωτικές και με αυτή την μετάβαση που σε αφήνει να συνηθίσεις σιγά σιγά, βήμα- βήμα, τις αλλαγές.
    Εγώ πάλι περιμένω απλώς να φύγει το καλοκαίρι και να πάρει μαζί του ότι συνοδεύει και όμως σιχαίνομαι. Τουλάχιστον τα περισσότερα απ’ αυτά.
    Όσο για την αφορμή της ανάρτησης, εγώ την βρίσκω μαγική την αλληλεπίδραση μεταξύ των bloggers. Το πως μπορεί η σκέψη κάποιου να αποτελέσει έναυσμα για να γεννηθεί μια σκέψη στο μυαλό κάποιου άλλου ή το πως μπορεί συναισθήματα που νιώθει ένας blogger να ταυτίζονται με συναισθήματα που νιώθει ή ένιωσε κάποιος άλλος.
    Καλό βράδυ εύχομαι γεμάτο όνειρα ταξιδιάρικα! 🙂

    Απάντηση
    • Καλώς την….

      Είναι μαγκή η αλληλεπίδραση και δεν είναι ταυτόχρονα…..
      Είναι γιατί μας μαγεύει…
      Δεν είναι γιατί ,άμα συλλογιστούμε ότι δεν είμαστε μοναδικές μονάδες , όπως μας έχει μάθει σήμερα η κοινωνία της κατανάλωσης για να νιώθουμε άρχοντες καταναλωτές, και βάλουμε τον εαυτό μας στην θέση που θα’πρεπε να είναι δλδ ένας κόκκος άμμου στην απέραντη αμμουδιά της εξέλιξης, είμαστε όλοι μέσα στον ίδιο χυλό και επηρεαζόμαστε από τα ίδια πράγματα, αντιδρούμε το ίδιο σε πάρα πολλά πράγματα και βασικά σκεφτόμαστε το ίδιο….
      Ας όψεται η κοινωνικοποίηση ….
      Δεν μου φαίνεται ότι έχω αρκετά καθαρό μυαλό να δώσω αυτό που σκέφτομαι ….αλλά μάλλον θα το καταλάβετε γιατί κι από το δικό σας κεφάλι έχει περάσει αυτήν η σκέψη….

      Το νέο καινοφανές και ποτέ πριν δυνατό είναι αυτήν εδώ η συσκευή που μας ανοίγει την καρδιά του ο κάθε κόκκος άμμου, όσο μακρυα κι αν αν νιώθει….η συσκευή που πίστεψα ότι δεν την χρειάζομαι πια αλλά έκανα λάθος….γιατί μου λείψαν οι σκέψεις μακρυνών κόκκων άμμου….γιατί οι διπλανοί μου κόκκοι λαμπυρίζουν τελευταία στον ήλιο , ενώ εγώ έχω κάπως χλωμιάσει , και αυτό τους κάνει να νιώθουν ξαφνικά «κάπως ανώτεροι»….πιο γυαλιστεροί -κατάλαβες;

      Απάντηση
  4. Καλέ μου χρήχα, εύχομαι οι δυσκολίες εντός κι εκτός να είναι περαστικές. Και να βρείτε το καλοκαίρι και το φθινόπωρο, χαρούμενα και δροσερά, όπως τα ονειρεύεστε.
    Με τιμά και μου δίνει μεγάλη χαρά η αλληλεπίδραση των κειμένων που σχολιάσατε. Μακάρι να είμαστε πάντα αρκετά τυχεροί ώστε να συναντάμε εμπνευστικές λέξεις γύρω μας, που μέσα μας να πιάνουν τόπο και να αυγατίζουν.
    Τις έχουμε όλοι μας ανάγκη.

    Απάντηση
    • Καλό μου Θεώρημα….:)

      Πάντα χαίρομαι που σε συναντώ….(τα γραπτά σου κείμενα και τα σχόλιά σου)

      Να’ σαι καλά….ελπίζω κι εσύ να συναντάς από αυτές τις λέξεις όσο συχνά σου χρειάζονται….

      Απάντηση
  5. Σου εύχομαι να ‘σαι πάντα καλά.
    Να βλαστημάς το καλοκαίρι, τους τερμίτες και τα μυρμήγκια μέσα στις φλέβες σου και τις μέλισσες που βουΐζουν μέσα στο μυαλό σου.
    Να ‘σαι πάντα καλά και ν’ ανασαίνεις ευχαριστημένος κάθε φθινόπωρο και κάθε που φτάνει στο τέλος του να προσμένεις με λαχτάρα το επόμενο.

    Κι έχεις δίκιο…η βία δεν είναι σαν κι αυτή που δείχνουν στις ταινίες. Μου πήρε χρόνια, μα το κατάλαβα κι εγώ.

    Όλοι μας έχουμε άγρια πουλιά και μέλισσες μέσα στο μυαλό μας…
    δεν ξέρω…ίσως και να ‘ναι μιαν απόδειξη οτι είμαστε ακόμα ζωντανοί !

    Καληνύχτα φίλε μου.

    Απάντηση
    • Καλώς τον…

      Η ζωή λέει ότι όταν και όσο πονάς είσαι ακόμη ζωντανός…..ναι….

      Ακόμη λένε ότι » ό,τι δεν σε σκοτώνει σε κάνει πιο δυνατό «….

      Λένε….

      ίσως και να’ ναι αλήθεια…..

      Να ‘ σαι καλά φίλε μου….

      Απάντηση
  6. Μα αγαπητέ μου, πως επιτρέπει κανείς στον εαυτό του να μην είναι ποτέ ευχαριστημένος;
    Τον χειμώνα γκρινιάζουμε γιατί κρυώνουμε, το καλοκαίρι (θυμάμαι κι ένα σχετικό σχόλιο) δεν αντέχουμε τον ήλιο, τη ζέστη, τα κουνούπια, τις μύγες, τις μέλισσες…το φθινόπωρο ανησυχούμε για τα οικονομικά, τα πολιτικά, τη σοδιά μας. Την άνοιξη γιατί βρέχει ή κάνει μια ζέστη μια κρύο και κλινόμαστε σπίτι μας …γιατί πρέπει μονίμως κάτι να μας φταίει; … γιατί πάντα θέλουμε κάτι άλλο απ’ αυτό που έχουμε; ΟΧΙ αρνούμαι…! 😦
    Κάποτε κάτι για παρόν είχαμε αναφέρει… μπορούμε να ζούμε περιμένοντας πάντα κάτι άλλο, σε λίγο, αύριο ή αργότερα;

    Το τραγούδι με τις Ανατολίτικες πινελιές, απ’ τα καλύτερα τους.. όσο για το βλέμμα της αγελάδας, δεν έχω λόγια! 😉

    Τις χαμογελαστές ανοιξιάτικες καλησπέρες μου και περαστικά…ΟΛΑ εξάλλου είναι! :)))

    Απάντηση
    • Καλημέρα αγαπητή Στεφανία…

      Ίσως το παρακάτω να σας δώσει μια απάντηση…:

      Διάβασα κάπου πρόσφατα το εξής:
      » Ζούμε σε έναν παρόν που κάθε στιγμή είναι η πραγματική στιγμή που ζούμε, αλλά ποτέ δεν σκεφτόμαστε την στιγμή που ζούμε αλλά είμαστε εγκλωβισμένοι ανάμεσα σε όσα έχουμε ήδη ζήσει και τα ξέρουμε ποιά είναι και τι επιπτώσεις έχουν στην καθημερινότητά μας, από την μια και από την άλλη συνέχεια σκεφτόμαστε την επόμενη στιγμή , την επόμενη ώρα , την επόμενη μέρα και προσπαθούμε πάντα να προγραμματίσουμε το μέλλον , γιατί τόσο μας φοβίζει αυτό που πρόκειται να γίνει που όλο μας το είναι συνεχώς προγραμματίζει την επόμενή μας κίνηση .Αυτό αποσκοπεί βέβαια στο να αποφύγουμε καταστάσεις που θα είναι δυσάρεστες για μας στο μέλλον, αλλά ταυτόχρονα μας κρατάει μακρυά από το να μπορούμε να ζούμε το παρόν….το οποίο παρόν σχεδόν ποτέ δεν το έχουμε μες στο μυαλό μας , μέσα στην καθημερινή ρουτίνα, ίσως γιατί αυτό που τώρα αυτήν την στιγμή είμαστε είναι τόσο γνωστό στην συνείδηση της παρούσας μας στιγμής που συνήθως δεν μας δημιουργεί φόβο ή άγχος….»

      Απάντηση
  7. Δεν ξέρω γιατί αλλά σε μια στιγμή σκέφτηκα ότι είμαι σε μια λίμνη και βλέπω μπροστά μου το σκηνικό που περιγράφεις… 🙂 🙂

    Απάντηση

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: