RSS Feed

Coming Back to Life

Κάποτε , είχα κάνει μια βουτιά από ένα καϊκι, για να πιάσω άμμο από τον βυθό….

Δεν έχει σημασία η αιτία της βουτιάς….

Είχα δει την θάλασσα διαυγή και τα νερά κρύσταλο και έβλεπα τον βυθό στα δύο μέτρα από κάτω μου , να με προκαλεί….

Αλλά γελάστηκα…με γέλασε το κρυστάλινο του νερού….

Η θάλασσα ήταν βαθιά και ο βυθός σχεδόν στα δέκα μέτρα……

Δεν θα ξεχάσω ποτέ τον αγώνα που έκανα , με πείσμα , να πιάσω πάτο….

Κολυμπούσα με λύσα, με απόγνωση, κι ας μην καταλάβαιανα πως ήταν απόγνωση από την πρώτη στιγμή….κάποια στιγμή το κατάλαβα πως ήταν απόγνωση…όταν πάλευα να φτάσω κάτω και δεν έφτανα….όταν άρχισα να ανησυχώ ότι δεν θα φτάσω ποτέ….ήταν ένα δίλημα….ήμουν σχεδόν στον βυθό, αλλά δεν ήμουν εκεί….
Θα μου πεις γιατί δεν γύριζα πίσω…
Γιατί δεν είχα την αντοχή ….
Φαίνεται παράξενο, αλλά αν δεν πιάσεις πάτο σε αυτού του είδους την βουτιά , δεν βγαίνεις έυκολα έξω…
Αν πιάσεις πάτο, τοποθετείς τα πόδια σου στον βυθό και με ένα όσο μπορείς δυνατό λάκτισμα, είσαι στην επιφάνεια σε ελάχιστες στιγμές…

Λοιπόν…είμαι στην φάση που θέλω ακόμη μια δύο απλωτές να πιάσω πάτο…αλλά από την αγωνία μου, μπήκα σε μια φάση συνειδητότητας περίεργη…
όλα γινότανε αργά…
τα πνευμόνια μου πονούσανε, θέλανε αέρα…
έσφιγγα το στόμα με δύναμη να μην ανοίξει ασυναίσθητα και ρουφήξω νερό αντί για αέρα…

κοίταξα γύρω και όλα ήταν τόσο κρυστάλινα…τόσο διαυγή …τόσο φωτεινά και λαμπερά….ήταν όλα πανέμορφα….τόσο που για μια στιγμή δεν με ένοιαζε να φτάσω κάτω…

Υπήρξε, για μια στιγμή , μια παύση της αγωνίας ….
κοίταζα γύρω και θαύμαζα…
φως….φοβερά όμορφο φως, κρυστάλινο διαυγές λαμπερό νερό…
μια αίσθηση απείρου, τίποτε δεν είχε σύνορα, τίποτε δεν είχε όρια…
το νερό όσο και να σε αφήνει να δεις , δεν μπορείς να δεις περισότερο από λίγα μέτρα…ήταν μια ομορφιά λοιπόν , απόκοσμη , παράξενη…ήταν μια στιγμή παράξενη….χαλαρή…παράξενα χαλαρή…

Όταν έπιασαν τα χέρια μου άμμο…δεν ξέρω τί έγινε, πότε γύρισα και έβαλα τα πόδια μου στον βυθό….πότε λάκτισα με δύναμη…πότε βγαίνοντας από το νερό, από την φόρα πετάχτηκα έξω ολόκληρος….πότε ΑΝΑΣΑΝΑ με πόνο…..

.
.
.
.
.

Advertisements

26 responses »

  1. δεν ειναι υπεροχη εκεινη η στιγμη; η στιγμη που ειναι χαλαρη, που δεν μπορεις να δεις πανω απο ενα μετρο μπροστα σου, που ολα μοιαζουν αποκοσμα;

    οταν χανονται τα ορια;

    και μετα; αναγεννηση αλλα συγχρονως και συνειδηση.. για αυτο κι ο πονος;

    περναμε δυσκολες μερες ολοι μας χρηχα, και φοβαμαι οτι πρεπει να συνηθισουμε αυτο το »βυθος-επιφανεια» ξανα και ξανα

    ξερω, ποτε δεν ηταν σε τετοια συχνοτητα..

    καλο βραδυ 🙂

    Απάντηση
  2. έχω νιώσει κάτι παρόμοιο. Ήμουν στον Άγιο-Σώστη Μυκόνου, την πρώτη φορά που έκανα διακοπές χωρίς τους γονείς μου και καθόμουν στη θάλασσα χωρίς ρολόι. Μπήκα ολόκληρη στη θάλασσα με τη δεύτερη φορά γιατί ήταν πολύ παγωμένη(τέλος Ιουνίου) και έκανα μια τεράστια βουτιά. Άνοιξα τα μάτια μου στο βυθό και με το που αντίκρισα το χρώμα του έσπασα το ρεκόρ της αναπνοής μου. Δεν ήθελα να σηκωθώ στην επιφάνεια, μου αρκούσε που έβλεπα όσα έβλεπα, ένιωθα μια ελευθερία, κάτι να μη με πιέζει, κάτι να με τραβάει κοντά του να το ανακαλύψω. Βούτηξα στο βυθό σε διάφορες και διαφορετικές στιγμές της μέρας και παρατήρησα πόσο πολύ επηρεάζει το φως του ήλιου την απόχρωση της θάλασσας. Σαν να σταμάτησαν απότομα οι φωνές και οι ομιλίες από την παραλία και υπήρχες μόνο εσύ. Να βλέπεις πουλιά και ψάρια ταυτόχρονα, από τα κρυστάλλινα νερά της. Να μη θέλεις να βγεις. Να τελειώνει ο αέρας από μέσα σου κι εσύ απλά να θέλεις να μείνεις κι άλλο, να προσπαθήσεις το -ίσως- ακατόρθωτο.

    Καλησπέρα 🙂

    Απάντηση
    • Καλησπέρα αγαπητή Αντριάνα….

      Δεν το είχα απολαύσει …. είχα συγκλονιστεί αλλά δεν το είχα απολαύσει….ήμουν μια ανάσα πριν τον πνιγμό, στα δέκα μέτρα βάθος….

      Απάντηση
  3. Εμένα μου συνέβει το αντίθετο. Είμαστε στο γνωστό Κάθισμα και ενώ απέχω από την ακτή 2 μέτρα με παίρνει ένα κύμα και με κάνει κωλοτούμπες και δεν ξέρω που είναι το πάνω και που το κάτω. Ακόμα ακούω τον ήχο από τα χαλίκια που παίρνει το νερό και τα γυρνάει γύρω-γύρω μαζί με μένα και θυμάμαι πως σκεφτόμουν πως θα πεθάνω λίγα βήματα μόνο μακριά από όλους…ώσπου για καλή μου τύχη κάποιος με τράβηξε. Από τότε εκτιμώ πολύ τους ανθρώπους δίπλα μου 🙂

    Βλέπετε αγαπητέ, κάποιοι δεν βγαίνουν ποτέ. Οπότε μάλλον πρέπει να εκτιμάμε τις φορές που τα καταφέρνουμε, έστω κι αν είναι… κουτσά στραβά -)

    υ.γ.: πάλι άλλα αντι άλλων έγραψα, ε? Αυτό θυμήθηκα τώρα…

    Να κεράσω? http://youtu.be/VjEq-r2agqc

    Απάντηση
  4. Μια βουτιά, μια προσμονή, ένας στόχος, σε μια κατάσταση, με έναν σκοπό, σε ένα όμορφο περιβάλλον, σε μια μικρή στιγμή και όμως μας μένουν τόσα, μας προσφέρονται τόσα. Και ας κλείνονται τελικά σε μια μικρή στιγμή!!
    Καλησπέρες! 🙂

    Απάντηση
    • Καλησπέρα αγαπητή…

      Τόση ομορφιά γύρω μας, κι όμως πως τα καταφέρνουμε, και κάνουμε στιγμές απόλαυσης , ή τουλάχιστον στιγμές που θα έπρεπε να μας προσφέρουν απόλαυση και μονο , να γίνονται στιγμές που παλεύουμε για την ζωή μας…..

      Και ακόμη πως γίνεται, θα πρέπει να είναι κάτι που έχει σχέση με το μεγαλείο της ζωής της ίδιας, αυτήν την τόσο πολύτιμη ζωή μας κάποτε κάποτε να την αψηφούμε για μια στιγμή απόλαυσης και θαυμασμού απέναντι σε κάτι όμορφο….

      Απάντηση
  5. Με μένα και τον βυθό- πάτο, συμβαίνει το αντίθετο, όταν κοιτάζω προς τα κάτω, αισθάνομαι να με τραβάει κάτι στο πάτο, κάτι σαν ζαλάδα και σχεδόν χάνω τις αισθήσεις μου… έτσι αποφεύγω τα μακροβούτια και το σεργιάνι με μάσκα…
    Πριν λίγο κάνοντας το Κυριακάτικο blogging μου, έπεσα σ’ ένα τραγούδι… σε μια φυσαρμόνικα αυτό με έφερε κατά δω… κάτι θυμήθηκα! 😉

    Καληνύχτα Χρήστο! 🙂

    Απάντηση
    • Καλησπέρα αγαπητή Στεφανία…

      Ξέρω . από την γυναίκα μου , έχει τις ίδιες αντιδράσεις απέναντι στην αγάπη μου για τα μακροβούτια και τις ατελείωτες ώρες με μάσκα…..εγώ δεν πάω για μπάνιο….πάω για περιπλάνηση με την μάσκα….
      Κάπου θα με δικαιολογούσατε , αν ξέρατε πόσες ώρες την ημέρα περνάω κάτω από τον καυτό ήλιο , το καλοκαίρι, λόγω δουλειάς…..δεν αντέχω να εκτίθεμαι ΚΑΙ στην θάλασσα και μάλιστα να το απολαυμάνω….δεν γίνεται να το απολαμβάνω….
      Ενώ με την μάσκα ξεχνιέμαι….μπαίνω σε άλλη διάσταση, είμαι στον κόσμο των ψαριών και του βυθού, και είμαι και δροσερός όλη την ώρα, εφ’όσον είμαι μέσα στο νερό….μάλιστα κάποτε είχα κάνει το αδιανόητο να είμαι συνεχόμενα εννιά ώρες μέσα στο νερό….με μάσκα , εννοείται….απλά όταν πήγα να βγώ στην αμουδιά, δεν μπορούσα να σηκωθώ όρθιος στα πόδια μου….σύρθηκα ως την πετσέτα και κοιμήθηκα δύο ώρες για να μπορέσω να περπατήσω πάλι….

      Πολύ γλυκό το κομμάτι που μου αφιερώσατε….αν και λιγάκι μελαγχολικό….
      Ευχαριστώ…..

      Απάντηση
  6. Ναι, είναι όντος μελαγχολικό… και η φυσαρμόνικα όμως είναι νοσταλγικά μελαγχολική…
    Από αύριο τέλος η μελαγχολία, αρχίζω τις εξωτερικές δουλειές στο κτήμα, με το κούρεμα του υποτιθέμενου γκαζόν… έτσι για λίγη οπτική τάξη… πάντως φέτος οι άγριες ανεμώνες γέμισαν τη ζούγκλα μου! 😉

    Καλό βραδάκι! 🙂

    Απάντηση
    • Καλή ευκολία με τα φυτά σας στην «ζούγκλα» σας….

      Η δική μου ζούγκλα τελειωμό δεν έχει….εγώ δεν σταμάτησα τις δουλειές όλο τον χειμώνα …..
      κάποτε θα πάρω κινητό με κάμερα και θα σας κερνάω κι εγώ φωτογραφίες από ζούγκλες ….

      Να ‘στε καλά , καληνύχτα ….

      Απάντηση
  7. Το έχω νιώσει αυτό το συναίσθημα.. Νομίζω όχι μόνο μία φορά,…
    Βουτιά, πάτος, βάθος, ανάσα, κουράγιο, απογοήτευση, φόβος, επιφάνεια, αντοχή, αέρας….
    Πολύ ωραίο κείμενο!!!

    Απάντηση
    • Kαλώς την….

      Ποιός δεν το’χει νοιώσει τώρα τελευταία;

      Παλιά το νιώθανε όσοι ρισκάρανε , αλλά ήταν επιλογή τους να ρισκάρουν και οι πιθανότητες επιτυχίας καλές…
      σήμερα το νιώθουν όλοι….

      Ευχαριστώ για την καλή σας κουβέντα….

      Απάντηση
  8. ακόμα ένα ωραίο κείμενο 🙂

    εγώ μόλις έφτασα και έπεσα πάνω στη ανάρτηση που είχες ανοιχτή.

    Χαχαχα, το αστείο στην υπόθεση είναι πως όντως το είχες κάνει αυτό.

    Ήταν πραγματικά πολύ βαθιά εκεί στους αντιπαξους 🙂 δεν θυμάμαι όμως, εγώ η εσύ είχες ρίξει την αποχή από το καΐκι;

    Πανέμορφες αναμνήσεις και άπειρες ώρες στην θάλασσα.

    πάω για ύπνο.

    καληνύχτες

    Απάντηση
  9. Kαλώς τον….

    Ευχαριστώ για το άσμα…

    Απάντηση
  10. είδες το θάνατό σου;

    Απάντηση
  11. Ξέρεις κάτι ; Νομίζω ότι όλοι οι Έλληνες κάπως έτσι νιώθουν αυτή τη στιγμή .
    Χαμένοι στη θάλασσα, παραδομένοι …Είτε δεν τους νοιάζει είτε έχουν εγκαταλείψει γιατί κουράστηκαν από την προσπάθεια…
    Και ήδη έχουν φτάσει στον πάτο ή πλησιάζουν.Λες να δώσουν αυτό το λάκτισμα ώστε να ανέβουν στην επιφάνεια και να πάρουν ανάσα;
    Καλό ξημέρωμα να έχεις.

    Απάντηση
  12. χρηχα μου βρηκα ενα πολυ ομορφο και ανεβαστικο τραγουδακι και σκεφτηκα πως μια και ανεβαζει τη δικη μου διαθεση γιατι να μη το μοιραστω μαζι σου 🙂
    εισαι καλα; χαθηκαμε

    Απάντηση
  13. Μια και η πατουσίτσα σκέφτηκε ν’ ανεβάσει τον αγρότη με αυτό το όντος πολύ ανεβαστικό τραγούδι, συμφώνησα και σκέφτηκα πως το «coming back to life», που σαν τίτλος ταιριάζει γάντι στην άνοιξη, να γίνει πράξη και να ζωντανέψει τον dj-αγρότη με τις όμορφες μουσικές του! 😉
    Είναι νόμος της φύσης, πως ότι αφήνουμε μας αφήνει…
    Καλή δύναμη, Χρήστο! 🙂

    Απάντηση
  14. καλή δύναμη, λεν πως όλα περνάνε!
    🙂
    να προσέχεις!

    Απάντηση

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: