RSS Feed

ίδια ….*

Κανείς δεν βλέπει το ίδιο χρώμα
αλλά όλοι το λέμε μπλε…

Κανείς δεν γεύεται την ίδια ένταση
αλλά όλοι το λέμε γλυκό…

Κανείς δεν πιστεύει το ίδιο πράγμα
αλλά όλοι το λέμε θεό….

κανείς δεν διαβάζει το ίδιο ποίημα
αλλά όλοι διαβάζουν τα ίδια λόγια…..


*αφιερωμένο σε ένα θεώρημα

Advertisements

18 responses »

  1. Κανείς δεν ακούει το ίδιο τραγούδι,
    όμως όλοι αφηνόμαστε στην Μπίλλυ…

    Το θεώρημα σε ευχαριστεί, χρήχα.
    Και δηλώνει συγκινημένο…

    Απάντηση
    • Έτσι.. έτσι…

      Οι ευχαριστίες είναι δικές μου, που μου έδωσες την ευκαιρία να δώσω και να πάρω επεξηγήσεις….γιατί όντως ακούμε τα ίδια λόγια με διαφορετικό νόημα…κι αν δεν είχαμε αμοιβαία εξηγηθεί, τώρα θα πλανώνταν γύρω η παρεξήγηση….

      Αν είναι να βρεθείς από Ξάνθη μεριά, στείλε πρώτα μέηλ…θα χαιρόμουνα κι εγώ να τα πούμε «δια ζώσης»…..

      Απάντηση
  2. Εντάξει.
    Και ξανά ευχαριστώ. Και για το κείμενο και για την πρόσκληση.
    Θα με πας στην λαϊκή όμως, ναι;
    Και θα με κεράσεις τούρκικο καφέ σε ένα μικρό καφενείο.
    Κι εγώ θα σε κεράσω σοκολάτες, που θα βγάλω μέσα από την τσάντα μου 🙂

    Απάντηση
    • Σίγουρα….η λαϊκή είναι εκτός από δουλειά , ιδεολογία….
      ο καφές θα’ναι Ελληνικός, αλλά μπορεί να’ναι από χέρια μουσουλμάνου ψημένος στην χόβολη ή στην άμμο…οι σοκολάτες θα’ναι βέλγικες;Προτιμώ τις πικρές, να ξέρεις…

      Απάντηση
    • Υ.Γ.: Ελπίζω τσίπουρο να πίνεις …..γιατί υπάρχει , δικής μου παραγωγής,άφθονο…κι αν βάλω την μπουκάλα μπροστά στα «τσακάλια» και παραδίπλα να ψήνουν, θα ακούσεις ιστορίες για ολόκληρο βιβλίο, όχι για μια ανάρτηση μόνο….

      Απάντηση
  3. Μποτίλια στο Πέλαγος

    Ευτυχούμε, ενώ ο Λόγος είναι κοινός, η Έκφανση να ταξιδεύει ως προσωπική εκδοχή. Εάν ήταν διαφορετικά, πως θα επιβίωνε χωρίς την δημιουργική του ευλογία και κατάρα ο Παρατηρητής; Τα ανάτυπα δεν μπορούν να απολαύσουν την συντροφιά, την σύνθεση ενός κόσμου. Αυτή είναι η παρηγοριά μας μέσα στον κοινωνικό χειμώνα, που υπογράμμισε με ένα κολντ τάρκυ δέσμια των μπάτσων η Μπίλλυ.
    Έτσι πρέπει να στριγγλίζουμε. Όσο πιο τρυφερά γίνεται.

    Απάντηση
    • Καλησπέρα φίλε μποτίλια…

      Η σύνθεση είναι το άγγιγμα της Ελληνικότητας, και η διαθήκη της στον κόσμο…όπως βλέπεις, και όπως κάθε προσεκτικός παρατηρητής θα μπορούσε, η σύνθεση είναι παντού,εδρεύει στις καρδιές κάθε ελεύθερου ανθώπου ανεξαρτήτως καταγωγής και χρώματος, ανεξαρτήτως φυλής και θρησκείας….είναι η ελπίδα ότι η επέλαση των νεοταξιτών και της δυαρχικής οπισθοδρόμησης δεν θα βρει και τόσο στρωμένο το δρόμο της απόλυτης επικράτησης στην παγκόσια επικυριαρχία που επιδιώκει….

      Η πληροφορία , ίσως , ή αυτό το κοινωνικό ασυνείδητο, το παγκόσμιο ρευστό της νόησης, δεν ξέρω πως να το πω ακριβώς….έχει προχωρήσει σε τέτοιο σημείο που δεν υπάρχει πισωγύρισμα ….η νέα εποχή άρχισε…έχει φέρει την ανασφάλεια και την αναταραχή μαζί της όπως και κάθε αλλαγή, αλλά κάθε φορά αυτό που επικρατεί είναι το κοινό υπόγειο, αφανές αλλά παντοδύναμο κοινωνικό ασυνείδητο, που όπως το υποσυνείδητο στον άνθρωπο , κυβερνά πάντα χωρίς συνειδητά ο παθών να συνειδητοποιεί τι και γιατί το πράττει…

      Απάντηση
  4. αισθ-αδελφέ Χρήστο είστε υπέροχος!
    καλημέρα και στους δυο σας!

    Απάντηση
  5. πολυ καλοι ολοι σας , μα ολοι σας

    don’t explain just solve it ….

    καλο βραδυ

    Απάντηση
  6. Αμάν… αυτή η πρόσκληση με πέθανε…

    Απάντηση
  7. Καλό μεσημέρι καταμπρανίνι 🙂

    Απάντηση
  8. Βρε παιδί μου τρεις μέρες είπα να λείψω….

    άλλη φορά θα βάζω ταμπελίτσα: «ο χρηχα λείπει ταξείδι για δουλειές»…..

    όχι τίποτε, αλλά έρθαν και νέοι μουσαφιραίοι και θα με περάσουν και για ανάγωγο, ή ακατάδεχτο…..

    Απάντηση
  9. Όλοι βλέπουμε κάτι,αλλά όλοι το αντιμετωπίζουμε διαφορετικά..
    Τελικά πόσο διαφορετικό μπορεί να είναι το ίδιο κάτι που βλέπουν 2 άνθρωποι…

    Απάντηση
    • Kαλώς την ….

      Τρατάρουμε και βυσινάδα απ΄ την βυσινιά της γιαγιάς….

      αλλά η γεύση πιθανόν να μην σας είναι τόσο φανταστική για σας , γιατί ίσως δεν έχετε τα βιώματα που έχω εγώ που από πιτσιρίκι σκαρφάλωνα στα κλαδιά και ξινιζόμουνα, βάφοντας τα ρούχα μου με κόκκινες πιτσιλιές , έγδερνα τα γόνατα στο σκαρφάλωμα, αλλά στο τέλος, μετά από πολύ κυνηγητό και παρ’όλο το κυνηγητό, η γιαγιά η ίδια με έβαζε και σκαρφάλωνα στα πιο ψηλά κλαδιά για να της μαζέψω τα καλύτερα και τα πιο ώριμα βύσινα, για να κάνει την καλύτερη βυσινάδα στην γειτονιά….
      Ίσως για όλα τα παραπάνω που δεν τα βιώσατε από πιτσιρίκι, η βυσινάδα που εξακολουθούμε και φτιάχνουμε κι εμείς τριάντα χρόνια μετά τον θάνατο της γιαγιάς από βαθιά γεράματα, ίσως , λέω ,να σας φανεί απλά ένα γλυκόξινο αναψυκτικό που δεν φτάνει σε γεύση τη κόλα της προτίμισής σας….

      Καλώς ορίσατε ….να μας ξανάρθετε…

      Απάντηση
    • Υ.Γ.:Θα υπέθετα ότι είναι τόσο διαφορετικό όσο και οι 2 άνθρωποι μεταξύ τους….

      Απάντηση

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: