RSS Feed

θα παρω ενα ποδηλατο

θα πάρω ένα ποδήλατο…

μεγάλο , δεκατάχυτο…

το χρώμα του θα είναι γκρι…

σαν την ζωή μου….
.
.

θα πάρω ένα ποδήλατο…

καλύτερα όμως κόκκινο…

αφού η χαρά σβήνει το γκρί…

αφού η χαρά είνα κόκκινη…

.
.
.θα πάρω ένα ποδήλατο…

και η χαρά γέμισε την καρδιά ,

και δεν χωράει άλλο…

.
.
*αφιερωμένο στον ράκο…

Advertisements

13 responses »

  1. *Για όσους το βρουν αφελές και παιδικό , να σας πληροφορήσω ότι όταν το έγραψα ήμουν δεκατεσσάρων….

    Απάντηση
  2. «Τα ποδηλατά μας
    όπως τα όνειρά μας ,
    ξέρουν από ανηφοριές…

    * ο τελευταίος στίχος του τραγουδιού…

    Απάντηση
  3. δεν χωραει αλλο…αχ χρηχα με εκανες να θυμηθω..

    Απάντηση
  4. Ευχαριστώ!

    Δεν απέκτησα ποτέ ποδήλατο. Δεν έφταναν τα όβολα… Θα ‘θελα να ‘ναι κόκκινο όμως. Ολοκόκκινο σαν τη χαρά. Ολοκόκκινο σαν τη χαρά που μου χαρίζουν οι φίλοι μου!

    Να ‘σαι καλά!

    Απάντηση
  5. Kαλησπέρα σας…

    Οφείλω να ομολογήσω την ζαβολιά μου….ότι όταν το έγραφα το ποιηματάκι, είχα ήδη πάρει το ποδήλατο που ονειρευόμουνα…..κόκκινο, κατακόκκινο μεταλλικό…

    Είχε γίνει όμως μια παρεξήγηση πιο πριν , που ήταν η αιτία για το γραπτό αυτό…
    Δεκατεσσάρων χρονών δούλευα στα χωράφια του πατέρα μου σαν κανονικός εργάτης…αφού ήταν η πρώτη χρονιά που δεν πήρε υπάλληλο για τα ποτίσματα το καλοκαίρι…και η αμοιβή μου που όλο το καλοκαίρι ,αντί να παίζω κι εγώ ποδόσφαιρο σαν όλους τους φίλους μου , έτρεχα από τις έξι το πρωί μέχρι να νυχτώσει, ήταν αυτό το ποδήλατο…κι ο αθεόφοβος πήγε μόνος του και μου πήρε ένα γυναικείο χαμηλό και γκρί…..το πιο φτηνό που είχε το μαγαζί….κι εγώ που περίμενα καλύτερη μεταχείριση και την ανταμοιβή μου , από την στενοχώρια μου και τα νεύρα μου το πήρα και το κοπανούσα στον τοίχο για να το σπάσω….μέχρι που το πήρε χαμπάρι και με πήγε και πήρα αυτό που ήθελα (περίπου γιατί πάλι απ’τα πιο φθηνά πήραμε αλλά τουλάχιστον ήταν κόκκινο και στο στυλ το αγωνιστικό που ήθελα)…..και το βράδυ βγήκε η ικανοποίηση στο χαρτί…..

    Υ.Γ.;Όχι φίλε Ράκε…από τόσα δεν είχε ανάγκη…εξάλλου τα εικοσαπλάσια γλίτωσε από την δουλειά μου….και μετά δυό χρόνια που μου πήρε μηχανάκι ….ανταποδοτικά ήταν τα χρήματα που έδωσε….και με πολύ κέδρος….

    Απάντηση
  6. ήταν κάποτε τα ποδήλατα της Σαϊγκόν,ήταν κάποτε μια αποικιακή έκθεση ντουμπλαρισμένη από ένα καλοκαιρινό ποδηλατοδρόμιο στα σύνορα του Λάος, το Ντιεν Μπιέν Φου…
    Αποικίες του Ερίκ Ορσεννά για περισσότερα…!
    άσχετο, αλλά αγαπημένο μου, το χαρίζω στο Ράκο

    κι αυτό σε σένα

    την καλημέρα μου!

    Απάντηση
  7. Τι αξίζουν όλα τα ποδήλατα του κόσμου μπροστά στα ποιήματα και στα τραγούδια που σου αφιερώνουν αγαπημένοι φίλοι…

    Σ’ ευχαριστώ χρηχα!

    Σας ευχαριστώ katabran!

    Απάντηση
  8. Ελπίζω να το έχετε ήδη και αν το χαίρεστε! Να μην ξεχάσατε όμως και το …κράνος! Στις μέρες μας είναι επικινδυνο να κυκλοφορεί κανείς χωρίς αυτό με τόσα …αυτοκινητα εκεί έξω! Αυτοκίνητα που μπορεί να οδηγεί ο πάσα εις μουρλός/η!
    ¨Ομορφο το ποιηματάκι σας! Σας διαβάζω μέρες αλλά πρώτη φορά πέρνω το θάρρος να σας σχολιάσω …

    Απάντηση
    • Καλώς μας ήρθατε….σας καλωσόρισα και σε άλλο σχόλιο αλλά δεν πειράζει…οι ευχές μόνο καλό κάνουν….

      Χαρά μου που με σχολιάσατε…να το ξανακάνετε…
      Ξέρετε, σε βγάζουν από την περιέργεια ( τα σχόλια εννοώ) , όταν δηλαδή αναρωτιέσαι : είμαι μόνος και τρελός εδώ μέσα που γράφω απλά για να τα διαβάζω εγώ , ή μοιράζομαι κάποιες σκέψεις με κάποιους άλλους, που θα’θελα να είναι κι αυτοί σαν κι εμένα…δλδ να ζητούν την επικοινωνία και την ανταλλαγή….σκέψεων εννοείται- τι άλλο;

      Το ποδήλατο το πήρα…κάπου εκεί στο ’80…ήμουνα στα 14-15…τότε το έγραψα το ποιηματάκι…έχω και το ιστορικό ολόκληρο πιο πάνω σε άλλο σχόλιο…αν δεν σας κάνει κόπο , να το διαβάσετε…

      Απάντηση
  9. Ευχαριστώ για το καλώς όρισμα! Θα χαρώ να σας δω και απο το μπλογκάκι μου! Οχι, αγαπητέ Χρηχα δεν ειστε ο μόνος, ούτε είστε τρελλός! Η ανάγκη του ανθρώπου για επικοινωνία και ανταλλαγή σκέψεων ξεκίνησε ταυτόχρονα σχεδόν με την ύπαρξή του.Αυτή δε, εξ ορισμού της είναι ζωτικό στοιχείο και βασικό χαρακτηριστικό ανθρώπου που ζει και δεν αναπνέει, απλά! Αλλωστε όσο μοναχικό όν κι αν είναι κάποιο άτομο, δεν αποσύρεται απο το θέμα επικοινωνία και από το κοινωνικό σύνολο παρά μόνο αν η περίπτωση του είναι παθολογική.. Τότε θάλεγα δεν χρειάζεται απλά άλλους ανθρώπους για να επικοινωνήσει αλλά .. κατά κύριο λόγο γιατρό, και μάλιστα συγκεριμένης ειδικότητας 😀

    Απάντηση
  10. Ναι το γνωρίζω … Η wp είναι μαρτυριάρα η άτιμη! Μου το είπε.. τότε που περάσατε…Θα χαρώ να δω σχόλιο σας 🙂

    Απάντηση

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: