RSS Feed

«Θα ζωγραφίσουμε έναν πίνακα»

Το πλοίο κι η θάλασσα…..

Κι ένας γλάρος κρεμασμένος….μετέωρος….

Κι αέρας….
.

Μα τον αέρα ….

Τι χρώμα να τον κάνουμε τον αέρα;

Αυτός δεν έχει χρώμα…

.

Κάναμε την θάλασσα γαλάζια….

Το καράβι μαύρο….

Το πουλί λευκό….

Μα τον αέρα…τι χρώμα να τον κάνουμε τον αέρα;

Αυτός δεν έχει χρώμα…είναι ζωντανός….

Και όπου πάει αλλάζει χρώμα……

Πάει στο πουλί και γίνεται λευκός….

Πάει στο καράβι και μαυρίζει….

Στον ουρανό κλέβει το χρώμα από ένα σύννεφο…

Στην θάλασσα παίρνει το χρώμα των κυμάτων….

.

Βρήκα τον τρόπο…..

Θα τον σκοτώσουμε…..

Όπως κάναμε με τηνθάλασσα…

Όπως κάναμε με το καράβι….

Όπως κάναμε με το πουλί….

Γιατί τα καράβια φεύγουν….δεν στέκονται….

όχι δεν στέκονται στην μέση του πελάγους…ταξιδεύουν….φεύγουν….

Κι οι γλάροι φεύγουν …

Δεν στέκονται…..

Κρεμασμένοι…μετέωροι……

Πετάνε….φεύγουν….

.

Βρήκα τι χρώμα…..θα τον κάνω κόκκινο….

όπως είναι όταν, στην όμορφη ώρα του δειλινού,

κοιτάω το ήλιο να ματώνεται….

μέσα σε βαμένα μ’αίμα σύννεφα…..

πίσω από ένα σκοτεινό μαυρο νησί…..

.
( όταν το έγαψα υπόγραφα σαν «sir alone»)

κι έχουν περάσει 29 χρόνια….γμτ…..

Advertisements

5 responses »

  1. Υπέροχο Χρηχα.
    Εξαιρετικό.

    Κάποτε θέλω να μου πεις ποιος ήταν αυτός ο ποιητής μας ο λογοτέχνης που διέβλεψε…

    Απάντηση
  2. Καλημέρα αλλενάκι…

    Θα στο πω …ταιριάζει και η περίσταση…ήταν το 1982 ένας σχολικός διαγωνισμός ποιήματος και είχε αναλάβει τις συμμετοχές ο Στέφανος Ιωαννίδης, διευθυντής του ιδρύματος Θρακικής τέχνης και παράδοσης που εξέδιδε τα «Θρακικά Χρονικά», ποιητής και λογοτέχνης, μορφή στην λογοτεχνική σκηνή της Ξάνθης, ο δήμος του έχει αφιερώσει ολόκληρη πτέρυγα στην δημοτική βιβλιοθήκη της Ξάνθης από τότε που πέθανε, πριν μια δεκαετία περίπου….
    Εγώ είχα πάει εκτός προθεσμίας για να συμμετέχω…όταν του πήγα το παραπάνω ποίημα , ζήτησε να διαβάσει και άλλα δικά μου, κατόπιν μιας μικρής συνέντευξης που μου πήρε, και αφού τα διάβασε, έκανε θέμα στο Δ.Σ. του ιδρύματος και συμμετείχα εκτός συναγωνισμού σαν ειδική συμμετοχή…αυτό που τον ενδιέφερε και έκανε όλη αυτήν την κινητοποίηση ήταν να έρθω σε επαφή με το κοινό και αυτό να με κάνει να προσπαθήσω περισσότερο στην λογοτεχνία, πράγμα που λίγες ημέρες πριν του είχα ξεκαθαρίσει ότι εφ’όσον εγώ δεν αισθανόμουν έτοιμος δεν είχα σκοπό να το παιδέψω το πράγμα….
    Έτσι την ημέρα του διαγωνισμού μαζί με τα προεπιλεγμένα ποιήματα (τρία-ένα εκ των οποίων το πιο πάνω) εγώ του έκανα την έκπληξη προσθέτοντας το «κι είχα ξεχάσει τούτο το περπάτημα» που σε κάποιο σημείο του λέει: » όχι δεν θα γίνω-ΔΕΝ ΘΕΛΩ να γίνω, ποιητής,σκοτεινός….», σαν απάντηση ……
    Η απάντηση στο γιατί όχι είναι στο «σκοτεινός»….αφού όλα όσα είχα γράψει μέχρι τότε είχαν να κάνουν με τον θάνατο…..ακόμα και το χρώμα του αέρα πιο πάνω…ξέρεις το κόκκινο είναι το χρώμα του θανάτου…

    Τη συνέχεια την ξέρεις….

    Ίσως σε μιά άλλη ζωή…ή σε μια άλλη διάσταση -από αυτές που διαχωρίζουν τα παράλληλα σύμπαντα να είμαι κιόλας……ποιητής.

    Απάντηση
    • το πεπρωμένο (της ποίησης) φυγείν αδύνατον… 🙂

      είσαι ποιητής, εκτός από ότι άλλο είσαι

      τέρμα και τελείωσε._

      έχω διαβάσει πολλά ποιήματα από πολλούς ανθρώπους (δεν εννοώ τους γνωστούς ποιητές μας), από ανθρώπους σαν κι εσένα που η ζωή τους «έσυρε» αλλού

      για κανένα δεν το είπα τόσο ανενδοίαστα, από την πρώτη αράδα που διάβασα στο «περπάτημα»

      και άλλοι άνθρωποι γράφουν καλά ποιήματα, με σχετική ή με αρκετή επεξεργασία

      αλλά μπορώ να διακρίνω το «ζόρισμα» και το «παίδεμα» πάνω σε ένα κείμενο ή σε ένα στίχο, από το πηγαίο φυσικό ταλέντο που αναβλύζει ΧΩΡΙΣ ΖΟΡΙΣΜΑ, που αυτός που το έγραψε δεν «κοπίασε» δεν «ζορίστηκε» δεν «το δούλεψε» «δεν το χτένισε»

      νάσαι καλά

      Απάντηση
      • Kαλησπέρα αλλενάκι…

        Κι εσύ να’ σαι καλά, κι ευχαριστώ άλλη μια φορά για τα καλά σου λόγια…

        Ποιός ξέρει….αν σε γνώριζα πριν από τριάντα χρόνια , και με «σκούνταγες» όπως με σκουντάς τώρα, ίσως και να είχα ασχοληθεί τελικά με την λογοτεχνία…

        Τότε το περιβάλλον ήταν αυτό που ήταν….και η απόφαση που είχα πάρει ήταν αυτήν που ήταν, συνυφασμένη με το περιβάλλον μου….αν κάποτε χτίσω εκείνη την καλύβα στο κτήμα, πράγμα που «φοβερίζω» από καιρό ότι θα κάνω, ίσως και να ασχοληθώ με το γράψιμο….

        Η καλύβα του μπαρμπα -χρηχα….είναι στενά συνδεδεμένη με την απαλλαγή μου από τον καθημερινό μόχθο του μεροκάματου….εξ’ου και η σύνδεσή της με όλα τα άλλα, πράγματα που θέλουν χρόνο και αφοσίωση….όσο καιρό η αφοσίωσή μου και ο χρόνος μου είναι δοσμένα σε βιοποριστικά δρώμενα, δεν έχουν ελπίδα τα καλλιτεχνικά…

        Παρ’ όλα αυτά θα ήθελα να τελειώσω με μια φράση που συνηθίζει ένας καλός μου φίλος όταν με καλεί να πιούμε κανέναν καφέ ή ένα ποτηράκι….»ασε ρε την δουλειά…εμείς θα τελειώσουμε, η δουλειά όχι….»

  3. νάσαι καλά φίλε μου

    «η καλύβα του μπαρμπα χρηχα» τι ωραίο…

    κάθε σου κουβέντα και μια επιβεβαίωση…

    Απάντηση

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: