RSS Feed

Τι τραγουδι……..

και τι στίχοι θα προσέθετα….αντιγραφή από «Ράκο Κουρελάριο»

The wall on which the prophets wrote
Is cracking at the seams.
Upon the instruments of death
The sunlight brightly gleams.
When every man is torn apart
With nightmares and with dreams,
Will no one lay the laurel wreath
As silence drowns the screams.

Confusion will be my epitaph.
As I crawl a cracked and broken path
If we make it we can all sit back and laugh.
But I fear tomorrow I’ll be crying,
Yes I fear tomorrow I’ll be crying.
Yes I fear tomorrow I’ll be crying.
[ Lyrics from: http://www.lyricsmode.com/lyrics/i/in_the_woods/epitaph.html ]
Between the iron gates of fate,
The seeds of time were sown,
And watered by the deeds of those
Who know and who are known;
Knowledge is a deadly friend
If no one sets the rules.
The fate of all mankind I see
Is in the hands of fools.

The wall on which the prophets wrote
Is cracking at the seams.
Upon the instruments of death (if)
The sunlight brightly gleams.
When every man is torn apart
With nightmares and with dreams,
Will no one lay the laurel wreath
As silence drowns the screams.

Confusion will be my epitaph.
As I crawl a cracked and broken path
If we make it we can all sit back and laugh.
But I fear tomorrow I’ll be crying,
Yes I fear tomorrow I’ll be crying.
Yes I fear tomorrow I’ll be crying.
Crying…

Crying…
Crying…

Yes I fear tomorrow I’ll be crying.
Crying…
Crying…
Crying…

Yes I fear tomorrow I’ll be crying.
Crying…
Crying…
Cry…
Cry…
Cry…

Ο τοίχος όπου επάνω έγραψαν οι προφήτες…
διαλύεται στις ενώσεις του…
Ανάμεσα στα εργαλεία το θανάτου …
το φως του ήλιου αφήνει αναλαμπές….
Όταν κάθε άνθρωπος σπαράσσεται…
με εφιάλτες και με όνειρα…
κανείς δεν θα απονέμει στεφάνι δάφνης….
καθώς η σιωπή πνίγει τις κραυγές…

Η σύγχιση θα είναι ο επιτάφιος μου
Καθώς προχωρούμε σε ένα ραγισμένο αδιέξοδο μονοπάτι….
αν τα καταφέρουμε θα καθόμαστε ήσυχοι και θα γελάμε….
Αλλά φοβάμαι ότι αύριο θα κλαίω…
Ναι , φοβάμαι ότι αυρίο θα κλαίω….
Ναι φοβάμαι ότι αύριο θα κλαίω…

Ανάμεσα από τις σιδερένιες πύλες της μοίρας…
Οι σπόροι του χρόνου έχουν σπαρθεί…
και ποτίστηκαν από τις πράξεις αυτών
που είναι γνώστες και είναι γνωστοί….
Η γνώση είναι ένας θανάσιμος φίλος
αν κανείς δεν ορίζει κανόνες…
Η μοίρα όλης της ανθρωπότητας βλέπω…
είναι στα χέρια τρελών…

Ο τοίχος όπου οι προφήτες έγραφαν…
διαλύεται στις ενώσεις του….
Ανάμεσα στα εργαλεία του θανάτου…
το φως του ήλιου αφήνει αναλαμπές…
καθώς κάθε άνθρωπος σπαράσεται…
με εφιάλτες και όνειρα…
κανείς δεν θα απονείμει δταφάνι δάφνης …
καθώς η σιωπή πνίγει τις κραυγές…

H σύγχιση θα είναι ο επιτάφιος μου…
καθώς προχωρούμε σε ένα ραγισμένο και αδιέξοδο μονοπάτι…
αν τα καταφέρουμε θα καθόμασε και θα γελάμε…
αλλά φοβάμαι ότι αύριο θα κλαίω…
ναι, φοβάμαι ότι αύριο θα κλαίω…
ναι. φοβάμαι ότι αύριο θα κλαίω..
θα κλαίω….
θα κλαίω…
θα κλαίω…

* η μετάφραση δική μου , με όλα τα λάθη της…

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: