RSS Feed

Μια διαφορετικη προσεγγιση…

Αφιερωμένο στον Γιώργο Ψωμά που μου έστειλε ένα κομμάτι της συναυλίας στα γαλλικά…όλη η συναυλία είναι στο you tube DAVID GILMOUR.play acoustic Rink Floyd 1/10 και συνεχίζει ως το 10/10…κρατάει περίπου 100 λεπτά και αξίζει….είναι μια διαφορετική εκδοχή…οι Pink Floyd χωρίς ηλεκροτινή κάλυψη….

Και να το επεκτείνουμε…διαφορετική εκδοχή και για ανθρώπους που ο κόσμος τους ξέρει «έτσι», και είναι εγκλωβισμένοι στην εικόνα που οι ίδιοι έχουν με κόπο δημουργήσει για τον εαυτό τους και όταν θέλουν να ξεφύγουν δεν το τολμούν , γιατί φοβούνται ότι θα «χαλάσουν» την εικόνα τους …

Δεν μπορούμε να κάνουμε την υπέρβασή μας όμως αν μένουμε στάσιμοι-έστω κι αν αυτό βαφτίζεται «σταθεροί» – στη εικόνα που τρέφουμε για τον εαυτό μας…

Αντίστοιχα εδώ , μέσα στα μπλογκς , τρία χρόνια στα τέσσερα τώρα, έχω «τρέξει» δεκάδες σελίδες φίλων, που προσπαθούν να χτίσουν ένα προφίλ…κάπου όμως στο όνομα της σταθερότητας των απόψεων και των λόγων , βλέπεις ότι «μένουν πίσω» από τα γεγονότα, δεν «επικαιροποιούνται» (χα χα χα δεν παραδειγματίζοναι από τους κολωτούμπες που μας κυβερνάν)…

Δεν αλλάζουν με λίγα λόγια…αντ’ αυτού οι αλλαγές που γίνονται , έρχονται σαν φθορά, σαν «φυσική κόπωση»…δεν βγάζω μήτε τον εαυτό μου απ’έξω, θα ήταν υποκρισία, οι αλλαγές έρχονται σαν τον αέρα που αναπνέουμε….είναι στο φυσικό του καθενός, στον χαρακτήρα και την ιδιοσυγκρασία του, να μπορεί να ακολουθεί τα γεγονότα , και να μην επηρεάζεται….αλλά δεν είναι το ευκταίο η στασιμότηα με την μορφή της σταθερότητας, αλλά η αλλαγή μην αλλάζοντας όμως τον χαρακτήρα και το ήθος σου…

Αντίστοιχα, στην πολιτική μας ζωή , του καθενός, έχουμε στο όνoμα της sταθερότητας , μείνει στάσιμοι σε απόψεις που μπορεί να μην είναι πια τίποτε από αυτό που αρχικά μας συγκίνησε και μας συνεπήρε και μας έκανε να «στοιχηθούμε» σε κάποια πολιτική ….είμαστε έρμαια των αλλαγών των καιρών και αυτό μας κάνει να μένουμε πίσω αν μείνουμε σταθεροί στην μέση της ροής ενός ποταμού, όπως έιναι η πραγματική ζωή…

Δεν υποστηρίζω ότι είμαστε , όμως και άμοιροι ευθυνών για όσα μας συμβαίνουν…δεν είμαστε «τα καημένα» που ξεγαλάστηκαν ή ξεχάστηκαν, είμαστε αυτοί που είμαστε, και έχουμε τις πολιτικές που έχουμε , γιατί αυτόί είμαστε και αυτά μας αξίζουν….έχω κι εγώ πικρίες και «παράπονα» από τους πολιτικούς αλλά οι πικρίες και τα παράπονα τα αληθινά τα δικά μου είναι από τους διπλανούς μου…οι διπλανοί μου με πούλησαν για την θέση που εγώ άξιζα αλλά αυτοί την πήραν με μέσο, οι διπλανοί μου δεν με άκουσαν όταν τους παρακινούσα να με βοηθήσουν να κάνω μια αλλαγή και να πάμε όλοι ένα βήμα παρακάτω , είτε επαγγελματικά , είτε κοινωνικά….οι διπλανοί μου με εμπόδισαν και έμεινα μαζί τους στάσιμος , στο όνομα της «σταθερότητας»….

Όσο και να ισχύει , ότι μόνος σου διαμορφώνεις την μοίρα σου, ατομικά, είναι διαφορετικό να μπορείς να την διαμορφώνεις συλλογικά….και δεν εννοώ συλλογικότητα το να συμμετέχω σε κόμμα…συλλογικότητα είναι να μπορείς να εξελίσεσαι μαζί με τους γύρω σου…αυτούς που σε αφορούν και τους βλέπεις καθημερινά και επηρεάζεις και επηρεάζεσαι καθημερινά…. και είναι δύσκολο να προσπαθείς εσύ να πας μπροστά, ή έστω αλλού και οι διπλανοί σου να μην θέλουν…είναι δύσκολο πράγμα , έχει πολύ μοναξιά…εσύ μπορεί ούτως ή άλλως να πας, δεν μετράει…αλλά φαντάζεσαι τι θα μπορούσες να είχες κάνει αν αυτά που προέτρεπες είχαν ποτέ γίνει πραγματικότητα…ειδικά όσον αφορά επαγγελματικές προοπτικές , λες σήμερα, ( ή ακόμη χειρότερα σου λένε αυτοί που σήμερα συνειδητοποιούν τι έλεγες) τι επιπτώσεις θα είχε η κρίση σε μένα αν είχα κάνει αυτό ή εκείνο; καμία…και πικραίνεσαι άδικα, γιατί δεν ήταν δικό σου το λάθος…

Γενικά …διαφορετικές οπτικές…διαφορετικές προοπτικές…διαφορετικά άτομα….διαφορετικές συνειδήσεις….αν όμως θέλεις να αλλάξεις κάτι , άλλαξέ το και αν αξίζει θα ακολουθήσουν και οι άλλοι, οι οποίοι τις περισσότερες φορές σε παρακολουθούν ευχόμενοι να πέσεις, αλλά αν μείνεις σταθερός θα είναι οι πρώτοι που θα σε μιμηθούν και θα σε ακολουθήσουν, τις περισότερες φορές μην αναγνωρίζοντάς σου ούτε την πατρότητα του γεγονότος, άλλες πάλι προσπαθόντας ακόμα και να την κλέψουν…

Αυτό που δεν μ’ αρέσει όμως , περισότερο ίσως απ’ όλα , είναι η γκρίνια…γκρινιάζω , γκρινιάζω και μένω όπως είμαι , εγώ, θέλοντας με την γκρίνια να κάνω τους άλλους να κάνουν αυτά που εγώ προτρέπω μέσω της γκρίνιας….και περιμένω ες αεί γκρινιάζονας και μη κουνώντας το δάκτυλο, και όταν τα πράγματα πάνε στραβά , συνεχίζω ακάθεκτος , γιατί: «είδες που τα’λεγα»;

Ας σταματήσω όμως κι εγώ εδώ…μην γίνω αυτό που κατηγορώ…έβαλα ένα τραγούδι που με συνεπαίρνει, από τότε που το πρωτάσκουσα , όταν ήμουν 16…και η διαφορετική του προσέγγιση με έκανε να κάνω ολόκληρη διάλεξη…

Advertisements

One response »

  1. Ευχαριστώ πολύ χρηχα για την αφιέρωση. Επιφυλάσσομαι!
    Η καλή μουσική παίζεται και με μαγειρικά σκεύη!
    Αυτός που κάθε πρωί κοιτάει μπροστά και το βράδυ ρίχνει μια κλεφτή ματιά πίσω του, θα ζήσει…ζωή πραγματική.

    Απάντηση

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: