RSS Feed

Τιποτε παραπανω απο καθημερινα πραγματα …της εποχής…

Δεν ξέρω τι να παίξω στα παιδιά…στην αγορά στο Λαύριο …είμαι μεγάλος με τιράντες και γυαλιά….κι όλο φοβάμαι το αύριο…..

Όταν περιγράφει την απελπισία ο Ίρβιν Γιάλομ στο » ‘Οταν έκλαψε ο Νίτσε» λέει: «να σκεύτομαι ότι η ζωή με έχει ρίξει σε ένα πηγάδι που όσο περνάει ο καιρός στενεύει και με  πνίγει…»

Όμως η νεοελληνική πραγματικότητα έφτασε πάλι πρωτοπορώντας να δώσει μια νέα εκδοχή της απελπισίας στους νεοέλληνες δουλοπάροικους του προτεκτοράτου «Ελλάς»:

Και να βγαίνεις στην πλατεία με τα μάτια σου να κοιτούν ερευνητικά τα μάτια των άλλων …άραγε…με κοιτούν όπως με κοιτούσαν ή κάτι παίζει στο μάτι τους τώρα; Έχουν κάτι σχολιάσει για μένα και με κοιτούν ; ή είναι η ιδέα μου; Έχεις ζοριστεί…ναι το ξέρουν ……κι εσύ το ξέρεις… τόσα μαγαζιά κλείσαν…ένα παραπάνω….δεν κάνει τίποτε…..σκέψου και τα καλά της υπόθεσης….αν έκλεινες σε άλλη εποχή …δεν υπήρχε περίπτωση να μην σε πουν ανεπρόκοπο…τεμπέλη …να μην σου σούρουν από πίσω απ’την πλάτη σου «σίγουρες » πληροφορίες ότι τα έφαγες στα χαρτιά- στον τζόγο-στα καζίνα…..τώρα δεν κινδυνεύεις από τίποτε τέτοιο….είσαι κι εσύ θύμα της εποχής….κρίση…μέτρα …κακομοιριά και δυστυχία….ένας ακόμη θα πουν…. και πάει πέρασε….θα σε χτυπήσουν και στην πλάτη κάποιοι πιο συμπονετικοί (που σε άλλη περίπτωση-ΣΤΗΝ άλλη περίπτωση) θα σε είχαν στην μπούκα και θα σε πετροβολούσαν νυχθημερόν- να’σαι σίγουρος γι ‘αυτούς- ….θα σε χτυπήσουν στην πλάτη συμπονετικά….σαν να αναγνωρίζουν έναν ακόμη μαχητή που έπεσε «ηρωικά μαχόμενος» στην μάχη για το μεροκάματο…..αλλά για σένα η ζωή είναι σαν να σ ‘ έριξε σε ένα βαθύ πηγάδι ,σκοτεινό….που όσο περνάει ο καιρός στενεύει και σε πνίγει….λιγοστεύει ο ουρανός από πάνω σου…δεν μπορείς να δεις πια παρά ένα ελάχιστο κομματάκι του  κι αυτό είναι συννεφιασμένο και  μουντό….έτοιμο να σε ψιχαλήσει….ούτε καν να σε βρέξει….μόνο να σε υγράνει , να σε μουσκέψει….να γεμίσει τα πνευμόνια σου υγρασία ….κι αέρας λιγόστεψε …λιγοστεύει όλο και περισσότερο….δεν σου φτάνει να ανασάνεις πια…πνίγεσαι…κοιτάς τριγύρω τις φάτσες  που ναι μεν γνωστές αλλά εχθρικές σου μοιάζουν….πια….δεν έχεις το κουράγιο ούτε να τους καλημερήσεις….γνωστές και οι ομιλίες από δίπλα….το ανέμελο της έκφρασης που ακούς σου φαίνεται ξαφνικά εχθρικό….εναντίον σου…σαν να σε πολεμάει….να παίζει με τα νεύρα σου….αναρωτιέσαι ξαφνικά για τον απέναντι που σε χαιρέτησε …αν το χαμόγελό του ήταν εγκάρδιο ή ειρωνικό….και ποιός θα σου το βεβαιώσει; Αδιέξοδο…άλλο ένα …..αυτό που τελικά είναι πιο αβάσταχτο είναι ότι δεν μπορείς να προσδιορίσεις τι περιμένεις για το αύριο…..ΑΠΟ το αύριο….ή….τι περιμένει το αύριο από σένα….

Advertisements

2 responses »

  1. Kαλό μήνα!
    Προοδεύεις!
    🙂

    Απάντηση
    • Eυχαριστώ Αλλενάκι….

      Καλό μήνα και σε σένα…καλό μήνα σε όλους….

      (δεν παινεύομαι…αλλά έχω καλό δάσκαλο…σιγά σιγά θα γίνω και περισσότερο λογοτεχνικός… θα δεις….το ζήτημα απαιτεί προσπάθεια και κόπο, αλλά δεν είμαι από αυτούς που τους φοβίζει ο κόπος…αν και έχω ένα θέμα με τον χρόνο…)

      Απάντηση

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: